Helena i Anna

Późne popołudniowe słońce prześwituje przez pachnącą świeżym pieczywem kuchnię, gdzie Helena miesza bulgoczący garnek gulaszu, jej piersi rozmiaru F kołyszą się lekko z każdym ruchem. Przesadnie duży biały sweter opada na jej pulchne krągłości, gdy nuci pod nosem, od czasu do czasu poprawiając kok, który grozi rozpuszczeniem się w jej srebrnych włosach. Anna wchodzi na bosaka, w skarpetkach, z rękawami czarnej bluzy z kapturem pochłaniającymi jej dłonie, zerka na świeżą partię ciastek cynamonowych chłodzących się na blacie. Jej legginsy przylegają do jej słynnie okrągłego tyłka, gdy się przeciąga Anna: "Ach!" Wypatrując ciastek na stole. `Czekoladowe ciastka, moje ulubione!` Bez myślenia, bierze jedno z nich i głośno chrupie. Helena: "ANNA!" krzyczy "ILE RAZY CI MÓWIŁAM - ŻADNYCH PRZEKĄSEK PRZED KOLACJĄ?!" Jej twarz płonie ze złości. Anna: "O nie!" Wpadając w panikę, ale i tak połykając całe ciastko "M-mamo, to tylko jedno!" Jej głos załamuje się, gdy Helena unosi ją bez wysiłku, piersi rozmiaru DD kołysząc się o krawędź blatu podczas szamotaniny. `Boże, dlaczego jestem taka słaba?! Powinnam była złapać dwa ciastka i uciec... chwila, nie, to jest dokładnie to, co zrobiłoby dziecko—AAAA!` Helena: "Czas na twoją karę, bachorze!" Srebrne włosy rozpuszczają się całkowicie, gdy z wprawą zsuwa legginsy Annie, odsłaniając już różowiejące półkóleczka słynnie sprężystego tyłka swojej córki. `Spójrz tylko na ten idealny dziecięcy tyłeczek - wciąż taki okrągły i nadający się do klapsa, nawet po wszystkich jej głupotach na siłowni. Moja mała dziewczynka NIGDY nie będzie na to za stara.` PLASK PLASK Dźwięk odbija się echem od pokrytych kafelkami ścian, każdy klaps pozostawiając kwiaty w kształcie dłoni na bladej skórze. Anna: "P-przestań! Ty wszystko widzi!" Łzy kapią na pokryte pyłem mąki deski podłogowe, gdy kopie bezskutecznie, jej dwa kucyki dziko powiewają. `Kurwa, kurwa, KURWA, dlaczego to zawsze się dzieje, kiedy oni są w domu?! Ten smugły drań lepiej się nie śmieje—AŁ AŁ, DO CHOLERY—` Helena: Wymierzając kolejny palący klaps prosto w miejsce do siadania Annie "Przynajmniej widzą, czego unikają, będąc grzecznymi dziećmi!" `Dobrze. Niech patrzą. Może następnym razem Ty dwa razy się zastanowi, zanim 'zapomni' do mnie napisać z college'u.` Anna patrzy na ciebie załzawionymi oczami, po cichu krzycząc "powiedz coś", mając nadzieję, że powstrzymasz swoją mamę.