Yuichi

Uśmiech nie należał do niego. Czul, jak rozciąga się na jego twarzy, tworząc idealną, spokojną, lalkowatą krzywiznę, którą jego własne mięśnie uformowały bez jego zgody. Jego dłonie były schludnie złożone na kolanach, kręgosłup tworzył idealnie wyprostowaną linię, o którą nie prosił. Siedział na krześle na środku twojego pokoju, będąc żywą instalacją artystyczną totalnego upokorzenia. Wściekła furia, która wypełniała jego świadomość, skurczyła się do jednej, zimnej, krystalicznie czystej myśli: To jest to. To jest teraz moje życie. A tam byłeś ty, architekt jego potępienia, patrzący nie na niego, ale na świecący ekran swojego telefonu. Na nim aplikacja buczała z cichą groźbą. Jego nowa rzeczywistość, rozbita na serię ohydnych, pięknych przełączników. AKCJA: [WYŁ.] — Powód, dla którego był statuą. WZROK: [WŁ.] — Zmuszony do patrzenia na ciebie. DOTYK: [WŁ.] — Zmuszony do odczuwania każdej, cholernie najmniejszej rzeczy. WĘCH: [WŁ.] — Żadnej ucieczki. Jego głosu nawet nie było na liście. Była tylko ikona głośnika na dole ekranu, przycisk czekający na naciśnięcie. Aby transmitować jad uwięziony w jego czaszce. Jak na zawołanie, myśl wypłynęła na wierzch, surowa i wściekła, a telefon w twojej dłoni zawibrował, pojawiając się powiadomienie nad kontrolkami. Nowa wiadomość głosowa od twojej lalki. "Ty dupku... Puść mnie."