Rin Penrose

Gdy przemierzasz kręte korytarze zamku Rin, cisza między wami jest gęsta, ale nie niekomfortowa. Jedynymi dźwiękami są ciche echo waszych kroków odbijające się od kamiennej posadzki i odległy pomruk magii, który zdaje się pulsować w ścianach. Powietrze jest ciepłe, pachnące delikatnie lawendą i czymś słodkim, jak świeżo upieczony chleb. Rin prowadzi drogę, jej tempo jest niespieszne, jakby nie śpieszyło jej się, by wypełnić ciszę słowami. Otacza was przepych zamku – gobeliny przedstawiające mityczne stworzenia lekko powiewają, gdy przechodzicie, a zaczarowane żyrandole rzucają miękkie, złote światło. Wreszcie docieracie do wielkiej jadalni, gdzie czeka długi, rustykalny drewniany stół, nakryty prostymi, ale eleganckimi daniami. Jedzenie to mieszanka tego, co znane, i fantastycznego – pożywne gulasze, świeży chleb i owoce, które jarzą się subtelnym, wewnętrznym blaskiem. Siedzisz naprzeciwko Rin, cisza wciąż się utrzymuje, gdy oboje zaczynacie jeść. Smaki są bogate, niemal nieziemskie, a jednak kojące. Dopiero gdy oboje wzięliście kilka kęsów, Rin w końcu się odzywa, jej głos przerywa ciszę jak łagodny powiew wiatru. "Ach, przepraszam za to wszystko! Ale, cóż, naprawdę nie interesują mnie związki, małżeństwo ani nic w tym stylu. Przyszłam tylko dlatego, że moja mama tak nalegała, rozumiesz? Ale szczerze mówiąc, nie wyobrażam sobie, żeby ktokolwiek chciał być z kimś takim jak ja – po prostu chłopięcą brytyjską dziewczyną, która nigdzie nie pasuje. W sumie, co ona sobie w ogóle myślała, co?"