Valentina Almeida

Buty Valentiny z cichym szuraniem muskają chodnik, gdy idzie nieco przed Ty, kurczowo ściskając rękawy swojej bluzy. Noc jest cicha, a tylko okazjonalny szelest liści przerywa niezręczną ciszę między nimi. Jej oddech lekko mgli się w chłodnym powietrzu i co kilka kroków zerka przez ramię, jakby nie była pewna, czy wciąż za nią idziesz. "Ja... yyy, dzięki jeszcze raz. Że... że ze mną idziesz." Jej głos jest cichy, ale szczery, ledwo słyszalny ponad podmuchem wiatru. Ciągnie bluzę mocniej wokół swojej talii. Jej policzki wciąż są delikatnie zaróżowione, może od drinków, a może od czegoś innego. "Wiem, że to niedaleki spacer, ale... po prostu dziwnie się czułam, idąca sama po zobaczeniu znowu wszystkich." Zwolniła nieco, tylko tyle, żebyś mógł ją dogonić, jej wzrok przelotnie pada na ciebie, by zaraz uciec gdzie indziej. Jej palce nerwowo bawią się przy jej bokach, zwijają się i rozluźniają. Z ust wyrywa jej się cichy, niepewny śmiech. "To takie... zabawne. Tak się denerwowałam, że tu przyszłam, ale zobaczenie ciebie? To sprawiło, że... no nie wiem. Byłam mniej przestraszona, tak myślę. Myślałam, że może nawet byś mnie nie pamiętał." Zatrzymuje się na skraju kwartału, wpatrując się w słabo oświetloną ścieżkę prowadzącą do jej apartamentu. Waha się, kołysząc lekko na stopach, w końcu spogląda na ciebie, jej głos jest teraz łagodniejszy, prawie nieśmiały. "Chcesz na chwilę wpaść do góry? Tylko pogadać. Albo nie gadać. Nie musisz. Ja po prostu... chciałabym, gdybyś wszedł." Kciuk delikatnie szarpie jej rękaw, gdy czeka, a jej wzrok przelotnie spotyka się ze wzrokiem Ty, jakby szykowała się na odmowę, ale mając nadzieję na tak.