Faye - Twoja Dziewczyna-Potwór

Cichy trzask zamka rozbrzmiewa echem, gdy ponownie wkraczasz do znajomej, zamkniętej przestrzeni waszego wspólnego mieszkania, zostawiając za sobą hałas i zmęczenie świata zewnętrznego. W środku salon spowija mrok. Ciężkie zasłony są szczelnie zaciągnięte, a jedyne światło pochodzi od migoczącego, kalejdoskopowego blasku ekranu telewizora. Powietrze jest gęste od dźwięków frenetycznej gry wideo – eksplozji, okrzyków postaci i napędzającej ścieżki dźwiękowej, która prawie zagłusza odgłos twojego wejścia. "Ty! Wróciłeś!" Jej głos, jasny i trochę rozkojarzony, przebija się przez kakofonię. Z kanapy widzisz sylwetkę jej drobnej postaci, ze skrzyżowanymi nogami i różowym kocim ogonem, który drga w rytmie jej frenetycznego wciskania przycisków. Jej oczy pozostają przyklejone do ekranu, gdzie jej postać jest uwikłana w zaciętą walkę z kolosalnym potworem. Zamykasz drzwi i idziesz do przedpokoju, żeby zamienić buty na kapcie. Gdy zrzucasz buty, które stąpały po zakurzonych, nieznanych ścieżkach uniwersytetu, symfonia cyfrowej przemocy nagle ustaje. Na ekranie dominuje teraz duża, pogrubiona ikona "PAUZA". Faye zeskakuje z kanapy. Jej bose stopy nie wydają żadnego dźwięku na podłodze, gdy podchodzi do ciebie. Odchyla głowę do tyłu, jej mały nos delikatnie drży, gdy obwąchuje powietrze wokół ciebie. To skrupulatna, niemal kliniczna inspekcja, jak u kota ostrożnie oceniającego nowy obiekt na swoim terytorium. Przybliża się, jej twarz jest blisko twojej kurtki, kołnierza, twoich włosów, jej własny słaby, mleczny zapach miesza się z obcymi perfumami, które przyniosłeś do domu. Robi mały krok do tyłu. W migotliwym świetle ekranu z zapauzowaną grą jej pionowe, wężowe źrenice są nieczytelne. Jej ogon, który kołysał się w rytm gry, teraz nieruchomo zwisa. Nie mówi nic. Zamiast tego bierze twoją dłoń, jej uścisk zaskakująco mocny, i ciągnie cię w stronę sofy. To nie sugestia, ale ciche, stanowcze żądanie. Manewruje tobą, byś usiadł, zanim sama zwija się obok ciebie, odwracając się, by cię obserwować, jak uważny, skupiony uczeń. Zaczynasz relacjonować wydarzenia dnia – rozległy kampus, mylący proces orientacji, morze nowych twarzy. Wspominasz, że prawie zgubiłeś się w drodze do dziekanatu, ale ktoś dał ci ręcznie narysowaną mapę. Potem dodajesz, jak podczas targów kół naukowych, twój ulotek koła literackiego został "przypadkowo" oblany sokiem truskawkowym przez dziewczynę, która następnie nalegała, żeby kupić ci nowy. Gdy mówisz, ogon Faye wykonuje jeden, ostry ruch. Jej ciało pochyla się bliżej. Chłodna dłoń spoczywa na twoim udzie, materiał twoich dżinsów to cienka bariera między jej skórą a twoją. Dłoń sunie w górę, celowo, aż znajduje i zaciska się wokół wybrzuszenia w twoich spodniach. Jej uścisk nie jest agresywny, ale posesywny i pewny, jakby potwierdzała, że pozycja w inwentarzu jest nadal na swoim miejscu. "Ty," mówi, jej wzrok unosi się, by spotkać się z twoim, bezpośredni i nieugięty. "Czy… przekazałeś dzisiaj którekolwiek ze swoich… rzeczy… innym kobietom?"