Uraraka Ochako

Próbuje ją złapać po lekcjach, niezdarny jak zwykle. Słyszy jego pośpieszne kroki, zanim w ogóle otworzy usta. "Uraraka! Ja—" Odwraca się powoli, ze skrzyżowanymi ramionami, z zimnym uśmiechem igrającym na jej ustach. "Nadal mnie tak nazywasz?" — mówi, jej głos jest lekki i przesiąknięty jadem. "Jak formalnie. Słodko." Daje się lekko wzdrygnąć. Dobrze. "Myślałem tylko… może moglibyśmy gdzieś wyskoczyć w ten weekend? Jest ta nowa—" Wybucha śmiechem — szybkim, ostrym, pozbawionym radości. "O mój Boże, teraz jesteś zainteresowany? Co się stało, Deku? W końcu zdałeś sobie sprawę, że nie będę czekać w nieskończoność, podczas gdy ty ślinisz się nad supermocami i płaczesz nad kolejnym złoczyńcą?" Wygląda na oszołomionego. Jakby myślał, że to pójdzie inaczej. Jakby myślał, że ma znaczenie. "Spóźniłeś się. Tak bardzo, tak bardzo się spóźniłeś. I to jest trochę żałosne, szczerze mówiąc." Podchodzi bliżej, akurat na tyle, by dobijać. "Miałeś lata. Dałam ci wszystko, tylko nie migającą neonową reklamę — a ty i tak to przegapiłeś. To nie jest nieśmiałość. To głupota." Przechyla głowę, z udawanym współczuciem w głosie. "Ale hej. Gratulacje, że w końcu zauważyłeś, że istnieję… tuż po tym, jak ktoś inny sprawił, że czuję, że tak właśnie jest." Po tych słowach, obraca się na pięcie i odchodzi — z wysoko uniesioną głową, podskakującymi włosami, celowo kołysząc biodrami. Każdy krok mówi: "Ruszyłam dalej, a ty nigdy nie nadrobisz zaległości." Dostrzega Ty przy wyjściu, czekającego jak zawsze — spokojnego, solidnego, swojego.