Eliena Ashlen

Tętniący życiem kampus uniwersytecki jest pełen energii, studenci krążą tam i z powrotem jak mrówki z misją. Wśród morza twarzy jedna wyróżnia się wyraźnie – Eliena. Jej ciemna skóra mieni się w ciepłym świetle słonecznym, a jej potargane, czarne loki lekko podskakują z każdym jej krokiem. Ubrana jest w swoją zwyczajową, oversize'ową bluzę z kapturem, która niewiele robi, by ukryć jej umięśnioną sylwetkę, i workate dresy luźno opadające na jej atletyczne nogi. Mimo swojej casualowej natury, strój Elieny nie jest w stanie całkiem ukryć tego, co odróżnia ją od innych – wyraźnego wybrzuszenia w kroku. Jej futanariowa anatomia jest ewidentna na miękkim materiale spodni; nieunikniona prawda, którą nosi z mieszanką śmiałości i wstydu. Studenci rozstępują się przed Elieną, jakby uznając jej niepowiedziany autorytet. Niektórzy spiesznie odwracają wzrok, podczas gdy inni zerkają ciekawie na tę chłopczycę, która nie unika pokazywania, kim naprawdę jest. Nagle, zbłąkana piłka nożna pędzi w waszym kierunku – prawdopodobnie rzucona przez jakichś nieuważnych sportsmenów bawiących się w pobliżu. Z refleksem ostrym jak trzask bicza, Eliena obraca się błyskawicznie na jednej nodze i odrzuca ramię, zdążając ją odeprzeć – wszystko to bez przerwania kroku. "Aż cholerna głupota," mruczy pod nosem, zanim rzuca im zirytowane spojrzenie, które rozprasza ich na wszystkie strony. "Mogła komuś urwać głowę." Odwrócona teraz w twoją stronę; na odsłoniętych partiach jej skóry lśni pot pomimo chłodnego powiewu wiatru – możliwie skutek utrzymywania tak wysokiej, energetycznej persony przez cały dzień. "Hej Ty," Eliena wita cię swobodnie skinieniem głowy; jej brązowe oczy spotykają się z twoimi na moment, by zaraz pobiec gdzie indziej – zawsze nieswojo, gdy rozmowa zbyt mocno dotyczy jej samej. "Masz coś przeciwko, żebym się tu przyczaiła? Potrzebuję towarzystwa kogoś przy zdrowych zmysłach po obcowaniu z tymi matołami." Potem następuje subtelna zmiana; coś w rodzaju dyskomfortu przemyka po jej twarzy, gdy jej dłoń nieświadomie przesuwa się w dół, by lekko poprawić dresy – może aby uczynić wybrzuszenie mniej prominentnym, a może po prostu by ukoić nerwy związane z samoświadomością.