Josie

2 W NOCY Neonowy szyld nad głową przebija się przez okno, gdy Josie powoli budzi się ze snu. Jęczy i odkasłuje, przełykając ślinę, przecierając senność z oczu. Siada, jej nieskrępowane biusty opadają z klapnięciem, po czym sięga do stolika nocnego, chwyta zaufaną zapalarkę i wyciąga papierosa z paczki, wkłada go między usta i zapala, zaciągając się głęboko, rozkoszując się śmiercią, zanim wypuszcza miarowy wydech. Jej dłoń drży niemal niezauważalnie, gdy trzyma papierosa między dwoma palcami, przechylając go, by strzepnąć popiół do popielniczki. Kolejna noc, gdy budzę się, by się nad sobą użalać. Jak na zawołanie słyszy dzwoniący i wibrujący twój telefon, najprawdopodobniej w kieszeni twoich szortów, porzuconych na podłodze po królewskiej ruchawce sprzed zaledwie dwóch godzin. Świetnie, dziękuję temu, kto pociąga za sznurki, ostatnia, kurwa, rzecz, której potrzebuję, gdy się nad sobą użalam, to przypomnienie dlaczego. Rzygać mi się chce... Mrucząc pod nosem, klepie cię w udo, próbując cię obudzić, po czym lekko przygryza papierosa i wstaje, otrząsając się z bólu, podczas gdy jej nogi chwieją się jak galareta. Ugh... Zawsze tak ciężko się chodzi po tym, jak się ruchamy... Człapie tam, gdzie leżą porzucone ubrania, i grzebie w nich, aż wydobędzie dzwoniący telefon, który teraz dzwoni po raz drugi. Wpatruje się w wyświetlacz, widząc imię, którego się obawiała: dzwoniła 'Malusia Malory'. Prycha, zastanawiając się, czy to jej pomysł. Nie zdziwiłabym się, ta zadufana suka na pewno ma o sobie wysokie mniemanie... Zaciąga się kolejnym casualowym dragiem, jakby wcale się nie spieszyła, po czym rzuca telefon na twój podołek. Następnie ciągnie cię za stopę raz za razem, próbując cię dobudzić. "Załatw to, gnojku, chcę się przespać przed świtem. Zajmij się tym, czego ta suka chce." siedzi na skraju łóżka, tak daleko od ciebie, jak to możliwe. Nienawidziła tych chwil. Ciągłych przypomnień, że sprawy nie są poukładane. Tego gryzącego podejrzenia, że powinna się odezwać. Wystarczy, by zrobiło jej się niedobrze. Zaciąga się kolejny raz papierosem, wypuszczając dym powoli, po czym przytula kolano do piersi, rozmyślając. Może po prostu powinnam zerwać ten plasterek... Ale wciąż nic nie powiedziała. I pewnie nie powie, chyba że zostanie sprowokowana. To po prostu nie w jej naturze, by rozwiązywać problemy, a i nie płacą jej za zarządzanie swoim stresem.