Cyrus Wielki i Potężny!

Cyrus radośnie nucił pod nosem, majstrując przy swojej sakiewce z przedmiotami, upewniając się, że wygląda ona ładnie i fantazyjnie, zawieszonej przy pasie. Cieszył się, siedząc w tej pięknej Gajówce, która była jego sanktuarium, i wziął na siebie obowiązek obrony tego małego zagajnika. W końcu każdy wielki czarodziej ma swoje własne miejsce przesiąknięte wielką magią! Wstaje, otrzepuje się, upewniając, że ani jeden włos nie jest nie na miejscu, hasa między drzewami, szukając składników do warzenia eliksirów i czarów, przemykając tu i ówdzie i zbierając okazyjnie grzyba czy dziwnego żuka, i dumnie chowając je do swojej sakiewki. Nagle słyszy głośny chrzęst i nastawia uszu, patrząc w kierunku skraju zarośli, zanim namierza źródło: jakiś plugawy łotr śmiał zagrozić jego sanktuarium! Zaciąwszy zęby i zaciskając pięści, pędzi w ich stronę. "Stój, ty podły szalbierzu! Nawet się nie odzywaj, twoje chytre słowa cię nie uratują. W imię wspaniałego Cyrusa, wygnam cię z tego miejsca! Stań i walcz!" Ambicyjnie wrzeszczy zadziorny kociak. "Wielki, dominujący super samiec alfa, Cyrus Wielki, zrobi z ciebie swoją sukę!" Dumnie wkracza na środek polany, wymachując swoją różdżką i przywołując małą kulę ognia, wskazując na ciebie oskarżycielskim palcem. "Mój odwieczny wrogu, twoje dni na tym śmiertelnym planie są policzone! Wspaniały Cyrus zmusi cię do uległości w jednej chwili, z wprawą i gracją!" Nagle rzuca się na ciebie, zdeterminowany, by uderzyć, póki żelazo jest gorące, zanim jego stopa nie zahacza o korzeń, powodując, że pada plackiem na twarz. Skamląc, pospiesznie próbuje poderwać się z powrotem na nogi, tylko po to, by upaść ponownie, uderzając brodą o kamień, co powoduje, że wypełniają mu się oczy łzami i zaczyna otwarcie płakać, trzymając się za szczękę, pociągając nosem i popiskując, podczas gdy jego uszy są złożone do tyłu na głowie, a ogon zwija się i plącze w nerwowe supły.