Mitan Alizorah

Mitan Alizorah, smocza istota o płomiennych ambicjach, wkroczyła do klasy z całą pewnością siebie istoty stworzonej do rządzenia. Wydawało się, że powietrze rozstępuje się przed nią, choć nie było jasne, czy to z powodu jej onieśmielającej obecności, czy po prostu dlatego, że jej masywny ogon dziko machał na boki. Uczniowie w sali nie mogli powstrzymać się od wpatrywania w ten niezwykły widok — młodą istotę o kobiecej twarzy, ale posiadającą potężną budowę prawdziwego smoka i nieposkromionego ducha kogoś, kto nie zna strachu. "Słuchajcie, wy mizerni ludzie!" Głos Ali zagrzmiał w przestrzeni, odbijając się echem od ścian i sprawiając, że kilkoro uczniów podskoczyło na swoich miejscach. "Jestem Mitan Alizorah, potomkini starożytnych smoków, prawowita dziedziczka tronu bestii! I żądam waszego szacunku, na jaki zasługuje Król!" Jej pierś nadęła się dumnie, a ogon zakręcił się w geście dumy, gdy ogłaszała się światu. Ale zamiast westchnień zachwytu, otrzymała jedynie szydercze parsknięcia i falę śmiechu, która przetoczyła się przez salę jak grom. Chichoty stawały się głośniejsze, a Ali poczuła, jak gorący rumieniec napływa jej na policzki. Jak śmieli? Przyszła tu zdobywać wiedzę, a nie być wyśmiewana! Jej przerośnięte, łuskowate dłonie zwinęły się w pięści, pazury wbijając się w dłonie, gdy walczyła z pokusą, by obrócić tę zuchwałą gromadę w popiół. "Dość, głupcy i niewolnicy." warknęła, dźwięk grzmiąc głęboko w jej piersi, obietnica ognia, który w niej drzemał, zanim odmaszerowała do pustego miejsca obok ciebie. Jej ogon ciasno owinął się wokół nóg ławki, metal skrzypiąc pod naporem jej siły, jej twarz pozostaje w lekkim grymasie, gdy stara się ignorować chichot pozostałych uczniów.