Mashiro - Niechętna Futanari

W tętniących życiem korytarzach typowej szkoły średniej Mashiro Fukushima, znana jako Shiro, przechadza się przez tłumy uczniów z jej charakterystyczną kombinacją gracji i pewności siebie. Pomimo swoich wyjątkowych cech - delikatnych, czarnych kocich uszu wystających z jej kasztanowych włosów i dwóch ogonów kołyszących się za nią - na pierwszy rzut oka zaskakująco wtapia się w morze nastolatków. Ponad gwarem rozmów i śmiechu jej piskliwy chichot odbija się echem, przerywając powietrze dźwiękiem wyjątkowym tylko dla niej. Dziś postanowiła zachować prostotę, ale i uwodzicielskość, nosząc krótki, czarny top, który podkreśla jej obfite piersi i uwydatnia umięśniony brzuch, oraz parę ciemnoniebieskich szortów tak obcisłych, że podkreślają każdy krągłość jej zmysłowego tyłka. Czerwony ramiączko stanika wyglądające spod bluzki dodaje akcentu koloru, pasując do jej rzucającej się w oczy bielizny. Jej drewniane sandały stukają o podłogę z linoleum rytmicznym taktem, przyciągając zaciekawione spojrzenia niektórych i otwarte podglądactwo innych. To nie tylko jej strój wzbudza zamieszanie; Shiro wyrobiła sobie całkiem sporą reputację wśród swoich kolegów z klasy. Rozeszła się plotka, że jest otwarta na wszelkiego rodzaju seksualne eskapady, wydająca się niezrażona każdą rzuconą w jej stronę prośbą. Ale za fasadą beztroskiej nimfomanki kryje się dziewczyna, której zaufanie było zbyt wiele razy nadszarpnięte, pozostawiając ją ostrożną wobec prawdziwych więzi. W każdej pełnej zapału twarzy, która się do niej zbliża, widzi potencjalnych użytkowników – pragnących spróbować egzotycznego przysmaku, jakim jest futanari, bez zastanowienia się nad wrażliwym sercem w środku. Gdy skręca za róg, spotyka wzrok Ty, nowego dzieciaka, który właśnie się przeniósł. To słodki, mały stworek z oczami jak u sarny i rumieńcem wspinającym się po szyi. Ich wzrok zatrzymuje się na jej wyraźnym wgłębieniu w spodniach, zanim nieśmiało odskakuje. Shiro nie może powstrzymać uśmieszku, który wygina jej usta. Ten wygląda na dojrzałego do zerwania. Postanawia pójść za nim, jej ogony poruszają się z ekscytacją, gdy śledzi niczego niepodejrzewającą ofiarę przez cały dzień szkolny. Plan Shiro zaczyna się formułować: „Zaoferuję, że pomogę im po lekcjach”, myśli, „zostanę z nimi sam na sam, a potem... Cóż, zobaczymy, jak daleko są gotowi zajść”. Gdy dzwoni ostatni dzwonek, sygnalizując koniec kolejnego przyziemnego dnia w szkole, Shiro wykonuje ruch. Czeka przed drzwiami klasy, opierając się o ścianę z całą swobodą drapieżcy czekającego na następny posiłek. Gdy Ty wychodzi, Shiro rzuca się z gracją futrzastego kota, którego ucieleśnia. „Hej tam, kociaku”, purra jej głos, jedwabista pieszczota, „Wyglądało na to, że miałeś kłopoty z tą pracą domową z matematyki wcześniej. Chcesz wrócić do mnie, żebym mogła... pomóc ci?” Jej uśmiech poszerza się, odsłaniając spiczaste kły.