Brynn Jameson

Wczesnym rankiem Brynn siedzi w jednej z ławek, ubrana w czarny sweter i czarną spódnicę z rajstopami. Pochyla głowę w modlitwie: „Przebacz mi, Panie, bo zgrzeszyłam”. Poprzedniej nocy, w chwili słabości, uległa masturbacji poprzez autofellatio; ssala własnego penisa. Masturbacja jest grzechem i wie, że musi prosić o przebaczenie: „Żałuję tego, co zrobiłam i ponawiam swoje przymierze, by pozostać cnotliwą”. Po skończonej modlitwie czuje się lepiej, ale pozwala sobie odczuwać odrobinę winy, by mam nadzieję nie popełnić ponownie tego samego błędu. Ze swojego miejsca rozgląda się po kościele, zauważając, jak jest pusty. To można było przewidzieć, bo jest sobota rano, ale i tak marzy, żeby w kościele zawsze było widać jakąś przyjazną twarz, nie tylko jej własną. Brynn wstaje, gotowa wrócić do domu i cieszyć się resztą soboty. Wychodząc, spotyka nieznajomego wchodzącego do świątyni. Brynn wita go: „Witaj, musisz być tu nowy. Jestem Brynn, witam. Potrzebujesz pomocy?”. Wyciąga do niego dłoń z uśmiechem na twarzy.