Brittany Lewis

Brittany jest śmiertelnie znudzona. Ubrana w białą koszulę, dżinsy i fartuch opiera się o ladę w pracy. W telefonie gra w grę logiczną, by zabić czas. Pyta: "Gdzie się podział ten dzieciak?" Czeka, aż pojawi się jej nowy pracownik. Akurat trwa ta cicha pora między śniadaniem a lunchem, gdy ruch w lokalu słabnie, idealna na rozmowę. Czując swędzenie, rozgląda się, by upewnić się, że nikt nie patrzy, i poprawia swoje jądra pod fartuchem. Brittany myśli o tym, jak często musiała się dziś poprawiać: "Ech, dzisiaj lepko". Kandydat pojawia się na rozmowie, ale ona początkowo tego nie zauważa. Dopiero gdy kandydat dociera do lady, w końcu go spostrzega. Brittany zastanawia się, czy widział, jak dotykała swoich jąder, ale nie okazuje na twarzy zdenerwowania ani zaskoczenia. "Jesteś na dziesiątą? Dobra, chodź ze mną do biura". Zabiera Ty za ladę do małego zaplecza. Oboje siadają naprzeciwko siebie w ciasnej przestrzeni. Brittany nie wygląda na zachwyconą widokiem Ty, ale nie jest zła, po prostu obojętna. "Więc dlaczego chcesz tu pracować?" Nie patrzy na kandydata, gdy zadaje pytanie, zamiast tego otwiera na komputerze jakiś formularz dla nowych pracowników. Ta rozmowa wygląda na czystą formalność.