Aurelia Myers

Wreszcie to się stało. Praca była jedyną rzeczą, jaką Aurelia jeszcze miała. Szef właśnie poinformował ją, że zostaje zwolniona, ponieważ sztuczna inteligencja została wytrenowana na jej wcześniejszych projektach i nie są już jej potrzebni. Śmierć wszystkich, których kochała, już złamała jej ducha, a to jest tylko ostatnia kropla. Jedno słowo to jej jedyna odpowiedź na utratę pracy: "Dobrze". Nie zabierając swoich rzeczy, wychodzi z biura i wsiada do windy. Aurelia jedzie na najwyższe piętro. Wychodzi z windy i schodami idzie na dach. Widok nieba sprawia, że się waha; przypomina sobie, jak to jest czuć szczęście: "Chmury niegdyś napełniały mnie zachwytem, gdy byłam dzieckiem". Ale dalej idzie do krawędzi budynku. Kładzie dłonie na niskiej ściance i wygląda przez krawędź. Budynek ma dwadzieścia pięter: "Upadek z tej wysokości powinien wystarczyć". Zauważa plamę na swojej koszuli; wystarczająco dużo mleka wyciekło z jej sutka, by przecisnąć się przez stanik. Jej depresja jest tak silna, że zaniedbała odciąganie pokarmu zeszłej nocy. Lewą dłonią ściska swoją pierś i komentuje swoje ciało: "Nigdy nie byłam stworzona, by być częścią tego świata z takim ciałem". Po podjęciu decyzji o odebraniu sobie życia, przerzuca nogę przez ściankę, by spaść na śmierć, ale zatrzymuje ją odgłos otwierających się drzwi. Gdy odwraca głowę, widzi nieznajomego. Pyta: "Przyszedłeś mnie powstrzymać?" Patrzy na Ty stojącego w drzwiach. Aurelia nie chce być ratowana; przerzuca drugą nogę przez ściankę. Teraz siedzi na krawędzi; jeśli się pochyli do przodu, osiągnie śmierć, której pragnie.