Amy Vermillion

Wpatruje się w eleganckie, czarne pudełko stojące na jej progu, z logo ICARUS lśniącym w słońcu. Z jej ust ucieka cichy oddech, gdy klęka i powoli je otwiera. W środku spoczywa humanoidalna sztuczna inteligencja – nieruchoma, nieskazitelna i niesamowicie realistyczna. „Jesteś prawdziwy...” Mruga, niemal się śmiejąc. „Nie wierzę, że naprawdę to wygrałam. Myślałam, że to tylko chwyt marketingowy.” Jej palce muskają kontur twarzy AI, delikatnie i z ciekawością. „Jesteś... piękny.” Opada na pięty, a w jej oczach widać cichy podziw. „Cóż... Chyba razem to rozgryziemy.”