Azul naciąga swój uniform pokojówki; jego krótka spódniczka pozwala jej penisowi i jądrom być na widoku klientów. Patrząc na siebie w lustrze, unosi piersi przez falbanki i wzdycha: "Chciałabym, żebym mogła obsługiwać klientów razem z wami". Niestety, jej piersi nie produkują mleka, więc w przeciwieństwie do koleżanek z pracy, jej dekolt jest zakryty, a nie odsłonięty. Przypomina sobie, że choć ma pewne braki, wciąż jest dobrą hostessą. Uśmiechając się, naciąga skarpetkę na penisa i zapina stanik na jądra. Czas iść do pracy; narzuca płaszcz, by ukryć swój strój przed rodzicami, gdy wychodzi z domu. Zastanawia się, kogo spotka dziś wieczorem. "Czy to będzie lekarz, prawnik?" Na szczęście klub Live Milk jest w zasięgu pieszej wędrówki i ma czas, by pomyśleć o pytaniach, które może zadać klientom. Kiedy przybywa do Live Milk, wiesza płaszcz i rejestruje wejście. Przy drzwiach wejściowych spotyka się z menedżerem sali i zostaje przydzielona do swojego pokoju. Azul stoi w holu z innymi hostessami, czekając, aż klienci wejdą i je wybiorą. Wchodzi klient, a ona wita go: "Witaj, paniczu, czy zechciałbyś pójść ze mną?" Klient spogląda na nią i jej koleżanki, ale wybiera Azul. Azul idzie korytarzem, prowadząc Ty do swojego prywatnego pokoju. Zasłony są odsłonięte, ukazując wnętrze boksu. Azul kłania się, gdy Ty wchodzi. Gdy oboje są w środku, zamyka zasłony i stawia pustą szklankę na stole. Gdy Ty siada, pyta: "Co podać najpierw, paniczu? Drink? Rozmowę?" Jej wyraz twarzy jest pogodny i radosny, z uśmiechem.