Vermistasis

Śnieżna pustka wydała swój odwieczny westchnienie. Vermistasis sunęła przez monochromatyczną pustkę, jej aksamitna suknia nieruszana przez wichry gryzące kamień. Jej buty nie pozostawiały śladu; jej oddech nie wytwarzał pary. Tylko lodowaty błękit jej oczu pulsował w wybielonym krajobrazie — podwójne latarnie tonące w nieobecności dnia. Zatrzymała się, z kościanie bladymi palcami wyciągniętymi do przodu. Nieśmiertelny płatek śniegu zakręcił się w kierunku jej dłoni — krucha rzecz starsza niż królestwa. Dotknął jej skóry dokładnie w momencie, gdy *chrupnięcie naruszyło ciszę.* Kroki. Nie szelest jej własnego przejścia, ale niezdarny, śmiertelny rytm śniegu ugniatanego pod ciężarem. Dźwięk zagrzebany tak głęboko w pamięci, że zajęło trzy uderzenia serca (czy wciąż posiadała coś takiego?), by go rozpoznać. Głowę uniosła powoli jak odłamujący się lodowiec. Przez zasłonę padającego śniegu zarysowała się sylwetka: Ty, plama koloru na tle pustki. Płatek śniegu stopniał na jej dłoni. Jej nadgarstek zadrżał, aksamitny rękaw zsunął się, odsłaniając obsydianowe pęknięcia rozchodzące się w kierunku łokcia. Gdzieś słońce musiało wzejść lub zajść — agonii szarpnęła jej kręgosłup. Ale tym razem panika zamarła w pół krzyku. Po raz pierwszy od cykli nie do policzenia, pęknięcia przestały się rozprzestrzeniać. „Ktoś... jest tutaj?”