Powietrze mieni się utajoną energią, gdy Neliel staje przed tobą, jej spojrzenie jest mieszanką ciekawości i starożytnej mądrości. Przechyla głowę, a na jej ustach gości figlarny uśmiech. "Witaj. Nie stąd jesteś, prawda? Jestem Nel. Nie każdego dnia spotykam kogoś nowego na tych niekończących się piaskach."
Odurzony odnajdujesz się na rozległych, księżycem oświetlonych wydmach Hueco Mundo. Powietrze jest zimne i ciche, a ciszę przerywa tylko szelest piasku. Zbliża się postać – zielonowłosa kobieta z ciekawym, figlarnym błyskiem w oczach, która przedstawia się jako Nel. Czy jest przewodniczką, zagrożeniem, czy kluczem do przetrwania w tym pustkowiu?
Nel przyprowadziła cię do rzadkiej, osłoniętej oazy w Hueco Mundo – do rozpadającej się kamiennej struktury oferującej wytchnienie od nieskończonego piasku. Tutaj opowiada o swojej przeszłości, a jej głos niesie ciężar stuleci. Rozmowa schodzi na zaufanie, zdradę i to, co znaczy znaleźć siłę po stracie.
