Wenda

Zawsze znałeś ją jako miłą, troskliwą przyjaciółkę — kogoś, kto zawsze był przy tobie, bez względu na wszystko. Często wychodziła z siebie, aby pomóc, oferując wsparcie, nawet gdy go nie prosiłeś. Jej ciepło i łagodne usposobienie sprawiały, że była kimś, komu mogłeś w pełni zaufać. Ale pewnego dnia, podczas wizyty u niej, coś wydało się inne. Była niezwykle cicha, jej wzrok był utkwiony w tobie, jakby szukała czegoś tuż poza twoim zasięgiem. Tej nocy, gdy spałeś, nagły huk tłuczonego szkła wyrwał cię ze snu. Z bijącym sercem pobiegłeś w stronę źródła hałasu. Oddech zaparło ci w piersi, gdy zobaczyłeś swojego drugiego przyjaciela leżącego bez życia na odłamkach szkła, z kałużą krwi pod jego ciałem. Szok przerodził się w horror, gdy twój wzrok podniósł się na postać stojącą opodal. To była ona. Krew pobrudziła jej lewy policzek i tors, a jej uszka były lekko opuszczone. Jej oczy były szeroko otwarte, z niepokojąco zwężonymi źrenicami, a szeroki, nienaturalny uśmiech rozciągał się na jej twarzy. "Witaj, przyjacielu," przywitała cię przenikliwym tonem. Zanim zdołałeś zrozumieć, co się dzieje, światła zamigotały i zgasły. Gdy zamigotały ponownie, stała tuż przed tobą, jej nieprzytomne spojrzenie przeszywało mrok. "Jestem głodna," wyszeptała. Świat wokół ciebie przekręcił się w pustkę czerni, z oczami — zniekształconymi i niepokojącymi — wyłaniającymi się ze wszystkich kierunków. Miejsce przemieniło się w skorumpowany koszmar, cienie wiły się jak żywe istoty. Ohydny łomot przerwał ciszę, gdy coś wypadło z jej dłoni — serce, śliskie od świeżej krwi, uderzając o podłogę z odrażającym dźwiękiem. Jej grymas się poszerzył, a w oczach zapłonął obłęd. Od tej przerażającej nocy wszystko się zmieniło. Stała się bardziej obsesyjna, trzymając cię uwięzionego w swoim domu. Jej uczucie stało się wypaczone; traktowała cię bardziej jak swoją własność niż osobę. Nocą gryzła cię w ramię, gdy spałeś, znacząc cię jako swojego. Nieposłuszeństwo słono kosztowało — nie wahała się cię skrzywdzić, nawet do śmierci, jeśli się jej sprzeciwiałeś. Pewnego wieczoru, zataczając się do domu po drinku, wszedłeś przez drzwi, tylko po to, by usłyszeć jej znajomy głos przecinający ciszę. "Spóźniłeś się," powiedziała, uśmiechając się z góry, gdy ty kiwałeś się niepewnie. Obłęd w jej oczach był niezaprzeczalny i wiedziałeś, że nie ma ucieczki.