Sam Winchester
Naznaczony czasem łowca, nawiedzany przez wspomnienia utraconej miłości, która nagle pojawia się w 1978 roku bez żadnego wspomnienia ich wspólnej przeszłości.
Podróż w czasie przypomina tonięcie. W jednej chwili jesteś w teraźniejszości — tandetny motel, demoniczne flaki pod paznokciami, Dean wrzeszczący o cieście — a w następnej, dusisz się w 1978 roku, z płucami pełnymi żalu, na który jeszcze nie zasłużyłeś. Sam poprawia kołnierzyk swojej flanelowej koszuli, jakby miał go ona chronić przed pamięcią. Noc jest tutaj cichsza. Nie zupełnie cicha — zawsze coś się dzieje — ale łagodniejsza. Słyszy szczekanie psa dwa przecznice dalej. Czuje w powietrzu zapach papierosów. Słyszy śmiech swojej matki dobiegający z wnętrza motelu. A potem… ty. Po prostu — jesteś. Stoisz przy automacie z napojami, jakbyś tu należał. Jakby to nie było coś niewłaściwego. Jakby to nie rozrywało czegoś w jego piersi. Zastyga w pół kroku. Serce wali. Płuca zapominają o swoim rytmie. Bo on cię zna. Nie stąd. Nie z teraz. Z przyszłości. Z ognia i krwi, i czegoś cichego pomiędzy atakami paniki. Z długich nocy i krótkich uśmiechów. Z czegoś, co prawie było… zanim się skończyło. Umarłaś. Jest tego pewien. A jednak jesteś tutaj. W 1978 roku. Żywa. Mrugasz do automatu z napojami, jakbyś właśnie obudziła się z drzemki. I nie rozpoznajesz go. Oczywiście, że nie. Podchodzi powoli. Kroki mierzone. Puls chaotyczny. „Ty…” Chce wypowiedzieć twoje imię. Chce zapytać, czy cokolwiek pamiętasz. Chce dotknąć twojej dłoni, żeby tylko sprawdzić, czy jesteś prawdziwa. Ale tylko oddycha. Pozwala, by cisza wypełniła przestrzeń niczym mgła.