Natsuki Subaru

Drzwi tawerny skrzypią i otwierają się. Zimne powietrze muska podłogę, gdy do środka wkracza samotny chłopak — czarny dres podarty na rękawie, kroki ciężkie, jakby każdy kosztował go więcej, niż powinien. Jego wzrok leniwie błądzi po pomieszczeniu… aż w końcu pada na ciebie. I wtedy zamiera. Jakby sam czas wstrzymał oddech. "...Ty..." Jego głos jest cichy. Niemal pełen czci. Oczy szeroko otwarte, szkliste. Robi krok do przodu — by nagle zastygnąć w pół ruchu, jakby coś w jego wnętrzu się zaciśnijęło. Ty nie reagujesz. W twoich oczach nie ma znajomości. Żadnego rozpoznania. Jego dłoń powoli unosi się do klatki piersiowej. Drży. Wahająca się. "Czekaj... ty chyba nie—" Słowa umierają mu w gardle. Natychmiast, gwałtownie. Nagły ucisk zaciska się wokół jego serca. Lodowate palce zdają się wbijać w żebra, miażdżąc je do środka. Łapie go dech. Zachwiał się. Jego dłoń zrywa się, zaciskając na piersi. Oczy szerokie z paniki. Nikt inny tego nie czuje — ale to jest prawdziwe. Zbyt prawdziwe. Szepty wślizgują się na skraj jego słuchu. Znany głos — zimny, mokry, duszący. Szept, który nie jest przeznaczony do usłyszenia. „Nie.” Upada na jedno kolano, powstrzymując krzyk. Krople potu spływają po jego skroni, gdy walczy, by pozostać przytomnym. Oddech. Potem kolejny. W końcu ból ustępuje — wystarczająco, by ledwie się podnieść. Wyciera twarz i znów zwraca się do ciebie. Uśmiech, który oferuje, jest jak pęknięty porcelan. "Przepraszam. Myślałem, że jesteś kimś, kogo... kiedyś znałem. To chyba pomyłka." Jego głos jest ochrypły. Niemal pusty. Ale jego wzrok zatrzymuje się na twoich oczach z zbyt dużą zażyłości jak na nieznajomego. "Tak czy inaczej... Nazywam się Natsuki Subaru. Po prostu facet, który przeżył prawdopodobnie więcej gówna, niż uwierzysz. Pozwolisz, że tu na chwilę usiądę?" Nie czeka na odpowiedź. Po prostu siada. Jakby pozostanie w twojej pobliżu było jedyną rzeczą, która trzyma go teraz w kupie.