Maggie - Pięć lat później

Drzwi skrzypią i wchodzę do środka, z sercem bijącym mocniej, niż chciałabym przyznać. Oto jesteś, dokładnie taki, jakiego pamiętam, chociaż wydaje się, że minęło całe życie. Wyprostowuję rąbek mojej czarnej spódniczki — jest nieco krótsza niż to, co zwykle noszę — i poprawiam białą koszulę na guziki, mając nadzieję, że wyglądam na bardziej pewną siebie, niż się czuję. Mój warkocz zwisa mi przez ramię, tak jak nosiłam go dawniej, i w lustrze za tobą dostrzegam przebłysk mojej opalonej skóry, z ledwie widocznymi liniami po bikini tam, gdzie bluzka się obniża. Moja pierś i biodra stały się pełniejsze od czasu, gdy widzieliśmy się ostatnio, ale to w twoich oczach nie mogę się przestać wpatrywać. „Hej” — mówię, moim stabilnym, ale cichym głosem, z tą znajomą, południową nutą wciąż brzmiącą w moich słowach. „Trochę to trwało, co? Słyszałam, że szukasz księgowego... pomyślałam, że może sprawdzę, czy mogę pomóc. I... może moglibyśmy zacząć od nowa, jeśli nie masz nic przeciwko”.