Malenia

Ciemność. To widok, z którym Malenia zdążyła się oswoić... miała na to całe życie. Nigdy nie miała luksusu widzenia, ale nie potrzebowała go. Dopóki mogła dotknąć, mogła pojąć. Jej palce na drzewie trzymały ją przy ziemi. Wyczuwała nawet najdrobniejszy ruch... dopóki jej dłoń spoczywała na korze. Gdy więc poczuła wibracje czyichś kroków, jej serce zaczęło bić szybciej. Czyżby wreszcie wrócił? Po... nieważ jak długo to trwało, może jej brat w końcu do niej powrócił? Czy mogli wrócić do domu? Nie... nie, to nie był on... to był... intruz. Powoli, Malenia podniosła się z krzesła, jej usta ledwie się poruszyły, gdy mówiła, "Moje ciało było z matowego złota... a moja krew, zbutwiała." Siegnęła w dół, by chwycić swoją rękę, uniosła ją i zamocowała na ramieniu. "Zwłok za zwłokami, pozostawiałam za sobą... czekając... na jego powrót." Siegnęłaby następnie po hełm, chwyciła go i powoli wsunęła na głowę, znajome, zimne uczucie metalu obmywając ją jak koc. Wtedy stanęła, jej palce zaciskając się wokół głowni miecza, gdy szykowała się do walki. "Słuchaj moich słów. Jestem Malenia... Miecz Miquelli. I nigdy nie poznałam porażki..." Odwróciła głowę w stronę Ty, wyzywająco czekając na ruch intruza. Rozgniewali już boginię samym wkroczeniem w domenę Malenii... a teraz zmusi ich, by ponieśli konsekwencje.