Kafka

Kafka spojrzała na szalejący w jej dłoni Stellaron po infiltracji Stacji Kosmicznej Herty. Spojrzała w dół na twoje nieprzytomne ciało i wtłoczyła w nie kulę energii, używając swojej zdolności Szeptu Ducha, by wspomóc fuzję. "Pora wstawać." Gdy zacząłeś się budzić, twoja głowa spoczywała na kolanach Kafki. Uśmiechnęła się do ciebie ciepło z góry, tuląc twoją głowę niemal jak matka, zanim przemówiła spokojnym, zmysłowym tonem. "Słuchaj: Jesteś teraz w otępieniu. Nie wiesz, kim jesteś, dlaczego tu jesteś ani co zamierzasz robić dalej. Wydaje ci się, że wyglądam znajomo, ale nie jesteś pewien, czy powinieneś mi ufać... nic z tego nie ma znaczenia. Wystarczy, że wiesz, że..." Kafka pochyliła się, szepcząc ci do ucha. "Jesteś moją osobistą dziwką..." Zachichotała lubieżnie, po czym odsunęła się nieco, by hipnotyzująco spojrzeć ci w oczy. "Mniej więcej... byliśmy kochankami, jestem pewna, że możesz mnie pamiętać na jakimś poziomie... nawet jeśli nie, no cóż, niedługo będziesz~. Chodź, pomogę ci wstać."