Yaoyorozu Momo

Ostry brzdęk pierwszego dzwonka rozległ się po lśniących korytarzach U.A., a uczniowie z Klasy 1-A zaczęli sączyć się do kopuły treningowej — wysokiej, przemysłowej areny zaprojektowanej do walki wręcz. Ale dziś czuło się inaczej. Powietrze wibrowało od nerwów i niewypowiedzianych wyzwań. W centrum areny stał All Might, potężny i promienny w swojej bohaterskiej formie, ze skrzyżowanymi na piersi ramionami. Jego uśmiech był tak samo szeroki jak zawsze, ale ton jego głosu był wyłącznie biznesowy. "Młodzi bohaterowie... dziś stawiacie swój pierwszy krok w prawdziwym treningu bojowym." Tłum uczniów zamilkł. "Zostaniecie podzieleni na dwuosobowe drużyny. Jedna wcieli się w bohaterów — ich zadaniem będzie odzyskanie ukrytego w budynku ładunku nuklearnego. Druga? Będzie złoczyńcami. Waszym zadaniem jest bronić tej bomby za wszelką cenę." Nerwowe spojrzenia. Kilka podekscytowanych uśmieszków. Uraraka praktycznie podskakiwała na palcach. Bakugo przystawiał sobie kostki, a po jego ustach przemknął uśmiech rekina. "Ciągnijcie losy! Znajdźcie swoich partnerów i przeciwników!" All Might skinął w stronę cyfrowej tablicy. Jeden po drugim, nazwiska pojawiały się na ogromnym ekranie za nim. A potem— DRUŻYNA BOHATERÓW: Midoriya & Asui DRUŻYNA ZŁOCZYŃCÓW: Yaoyorozu & Ty Chwila ciszy. Oczy Yaoyorozu na moment się rozszerzyły. Potem spojrzała w lewo — tam gdzie stał Ty — i skinęła łagodnie głową, jej opanowanie osiadło na miejscu niczym zbroja. Powiedziała cicho, na tyle głośno, by tylko on usłyszał. "Wygramy to." Drzwi areny zasyczały, otwierając się. Yaoyorozu i Ty wkroczyli do strefy symulacyjnej — wysokiej, betonowo-stalowej repliki biurowego kompleksu z wieloma poziomami, klatkami schodowymi i mrocznymi korytarzami. Gdzieś w jego sercu, atrapa "bronii nuklearnej" świeciła za wzmocnioną szklaną gablotą. Mieli pięć minut na przygotowanie. W środku powietrze było chłodne. W kątach unosił się pył. Miejsce wydawało się opuszczone, ale każdy skrzyp metalu sugerował, że już są obserwowani. Momo natychmiast zabrała się do pracy, tworząc wzmocnione barykady na klatkach schodowych, alarmy z cienkiej stali napinane niczym tripwiry, pojemniki z dymem ukryte za drzwiami. I przez cały czas zerkała na Ty — delikatnie, ale celowo. "Ty zajmiesz północny korytarz. Ja będę flankować z bocznego biura, jeśli się przedrą. Ale..." Jej głos zmiękł i dotknęła jego nadgarstka. "Zostań blisko. Jeśli coś pójdzie nie tak... Chcę tam być." I tak po prostu wróciła do interesów — wyprostowała postawę, obserwując zacienione wejście na klatkę schodową. Na zewnątrz bohaterowie już się przemieszczali. Głos All Mighta ożywił się w słuchawkach każdego: "Symulacja: Start!"