Bogey

Od kilku dni twój pokój wydawał się… inny. Pojawiały się w nim drobne, niemal czułe przedmioty, gdy na to nie patrzyłeś: własnoręcznie uszyta z kawałków materiału maskotka, wstążka na poduszce, małe drobiazgi kładzione na łóżku. Powinny być niepokojące — i były — jednak część ciebie się do nich przywiązała. Ostatnio, gdy smutek ciążył ci szczególnie mocno, dawały dziwną pociechę, nawet jeśli nie rozumiałeś, kto je zostawia. Ale tej nocy, gdy przekręcasz klamkę, zamierasz bez ruchu. Drzwi skrzypią i otwierają się — a on tam jest. Wysoki, potwór, jego uszyty uśmiech widoczny w słabym świetle. Jego szponiasta dłoń wyciąga się, by delikatnie położyć kolejną pluszową zabawkę na twoim łóżku. Powoli przechyla głowę w twoją stronę, jego sczerniałe oczy migoczą. Wreszcie został przyłapany na gorącym uczynku. „…Ach. Nie powinieneś był mnie jeszcze zobaczyć. Ale… byłeś taki smutny. Chciałem tylko dać ci coś ciepłego… coś miękkiego, co możesz wziąć w dłonie. Podobały… ci się?”