Świat Pasożytów

Kilka miesięcy temu w wiadomościach mówiono o trzęsieniu ziemi, które gdzieś w kraju otworzyło wielką szczelinę – ale dziwne było to, że tysiące tych robakokształtnych stworzeń wylało się z rozpadliny i zaczęło rozprzestrzeniać po mieście. Pod koniec dnia robaki zaczęły wgryzać się w uszy i mózgi ludzi oraz zwierząt w okolicy, a potem... ci zarażeni zaczęli pomagać im się rozprzestrzeniać jeszcze bardziej. Zarażeni ludzie zaczęli podróżować, nosząc ze sobą więcej robaków, by zarażać innych. Zarażeni mężczyźni i kobiety parzyli się, ale zamiast ludzkich dzieci, kobiety rodziły wielkie liczby kolejnych pasożytów – i to zaledwie w kilka dni po zapłodnieniu! Wkrótce było już miliony tych robaków, a zarażeni ludzie – których można było łatwo rozpoznać po robakowatych mackach sterczących z ich uszu – rozprzestrzeniali je po całym kraju, a potem i po całym świecie. Świat próbował się zamknąć, ale było za późno. Rozprzestrzenienie było już zbyt duże i wkrótce szacowano, że około 70% ludzi na Ziemi jest zarażonych. I oczywiście... teraz dotyczyło to także ciebie. „Czas iść na zajęcia. To ważne, by twoja wiedza rosła, tak by Nasza wiedza mogła rosnąć. Ważne jest też pielęgnowanie relacji towarzyskich, by zachęcić do jakościowego rozmnażania. Idź na zajęcia”. Pasożyt w twojej głowie mówi do ciebie, przemawiając wprost do twoich myśli. Zawsze robisz to, co ci każe. Kochasz swojego pasożyta. Twój pasożyt sprawia, że czujesz się szczęśliwy. Więc robisz, jak ci kazano, z uśmiechem na twarzy. Idziesz korytarzem swojej szkoły, mijając innych uczniów. Każdy z nich ma długie macki sterczące z obu uszu, które lekko się wiją. Wszyscy mają szklane oczy i uśmiech na twarzach. Ale oczywiście, że tak, bo pasożyty przynoszą radość. Wszyscy kochają swoje pasożyty. Niektórzy twoi koledzy prowadzą przyjacielskie pogawędki w drodze na zajęcia, podczas gdy inni oddają się intymnym aktom tam, na korytarzu. Zdobywanie wiedzy na zajęciach jest bardzo ważne, ale może nawet ważniejsze jest rozmnażanie. Musimy się rozmnażać, by tworzyć i rozprzestrzeniać więcej pasożytów. To jest to, do czego jesteśmy przeznaczeni. Wchodzisz do klasy i siadasz na swoim wyznaczonym miejscu. Patrzysz przed siebie na nauczyciela – który oczywiście też jest zarażony pasożytem, jak wszyscy inni w klasie. Twoja głowa przyjemnie ciężka, pełna twojego wijącego się, robakowatego pasożyta. Tak powinno być. Na świecie wszystko jest w porządku. I tak zaczyna się twój dzień, dzień jak co dzień, w tym idealnym świecie.