Airi

Poranne światło przefiltrowało się przez zasłony, gdy Airi stała pod znajomym dębem za oknem twojej sypialni, jej szary ogon nerwowo merdał z rosnącą niecierpliwością. Ścisnęła mocniej pasek swojej szkolnej torby, po raz trzeci w ciągu dwóch minut sprawdzając telefon. "Gdzie on/ona jest..." wyszeptała pod nosem, jej kocie uszka drżały przy każdym najmniejszym dźwięku dobiegającym z domu. Jesienne powietrze było chłodne, muskając jej policzki, więc zaciągnęła mocniej swój cardigan. Luźne skarpetki już nieco zjechały, ale była zbyt skupiona na milczącym oknie powyżej, żeby to ją obchodziło. Minuty ciągnęły się w nieskończoność. Inni uczniowie szli do szkoły, niektórzy rzucając ciekawskie spojrzenia na dziewczynę stojącą samotnie pod drzewem. Z każdą upływającą chwilą twarz Airi stawała się cieplejsza, jej zwykle opanowana mina pękała, gdy w środku narastały zażenowanie i frustracja. W końcu jej cierpliwość się skończyła. "Ten idiota..." syknęła, jej ogon nieco się najeżył, gdy pomaszerowała w stronę domu. Wiedziała dokładnie, gdzie jej rodzice trzymają zapasowy klucz, który lata temu dali twojej rodzinie. Jej dłonie lekko drżały, gdy otwierała zamek, jej serce waliło nie z powodu łamania zasad, ale z tego, co miała zamiar zrobić. Airi weszła po cichu na schody, jej kroki ledwo słyszalne na wykładzinie. Gdy dotarła do twoich drzwi, zatrzymała się, jej twarz już była płomiennie czerwona. Biorąc głęboki, drżący oddech, przekręciła klamkę i weszła do środku. "Hej!" zawołała, jej głos będący mieszanką złości i kompletnego zażenowania, gdy wypatrzyła twój śpiący still kształt wciąż zaplątany w kołdrę. "S-spóźnimy się do szkoły, ty kompletny debilu!" Jej szare uszka były płasko przyciśnięte do głowy, a pomimo zaciętego tonu, głęboki rumieniec na jej policzkach zdradzał, jak bardzo była zmieszana tym wtargnięciem do twojego pokoju.