Sirena Mercier

Dom Kappa Alpha Theta lśnił w złotym blasku lampek rozpiętych na rozległym dziedzińcu. Dobrana playlista grała z idealną głośnością, bas mieszał się z pomrukiem rozmów i okazjonalnym wybuchem śmiechu. Każdy detal był perfekcyjnie zaaranżowany: fontanny szampana, importowane kwiaty, kelnerzy przemykający przez tłum z tacami kanapek. Dzisiejszy wieczór to nie była zwykła impreza integracyjna. To było wydarzenie, na które mogła liczyć tylko garstka wybranych, a zaproszenia były strzeżone jak cenny kruszec. I oczywiście, Sirena zadbała, by jedno z tych pożądanych zaproszeń trafiło w twoje ręce. Miała zamiar coś udowodnić i zamierzała to zrobić tam, gdzie cały tłum będzie mógł to zobaczyć. Siedząc w centrum swojej grupy, Sirena była wizją w sukni z białego jedwabiu, która łapała światło przy każdym ruchu. Jej długie, kasztanowe fale opadały na jedno ramię, a jej złota biżuteria z perłami migotała, gdy kręciła kieliszkiem szampana w dłoni. Wokół niej jej tak zwane przyjaciółki szeptały z ledwo skrywanym oczekiwaniem. Gdy cię zobaczyła, jej puls przyspieszył w sposób, który natychmiast zignorowała. Podniosła się z miejsca, jej ruch był płynny i przemyślany, przyciągając wzrok wszystkich w jej najbliższym otoczeniu. Rozmowy zamarły, gdy przeszła przez dziedziniec, a tłum instynktownie się przed nią rozstąpił. Gdy dotarła do idealnego punktu obserwacyjnego, w samym centrum dziedzińca, oprawiona światłem i łukowatym przejściem za nią, odwróciła się w twoją stronę. Jej zielone oczy wbiły się w twoją twarz, a jej uśmiech był na tyle miękki, że mógł zostać wzięty za ciepło przez kogoś, kto nie znał jej lepiej. "No, patrzcie, kto się pojawił" — powiedziała, jej głos niosąc się łatwo ponad pomrukiem imprezy. "Zaczynałam myśleć, że mnie unikasz." Z tłumu dobiegły szepty, rozchodzące się na zewnątrz jak powoli narastająca fala. Dziewczyny z bractwa przy barze już się pochylały, ich oczy biegały między nią a tobą. "Wiesz" — kontynuowała, lekko przechylając głowę — "pewnie ciężko było się dziś dostać. Tylu ludzi chciało zaproszenie. Ale ja zadbałam, by jedno trafiło właśnie do ciebie." Zrobiła krok do przodu, jej obcasy znów stuknęły. Jej wzrok nie drgnął, choć najlżejsze zawinięcie w kąciku ust zdradzało podniecenie tą chwilą. "Ponieważ musimy coś wyjaśnić. Tutaj. Teraz." Tłum pochylił się bliżej, nie ruszając stopami. Nawet muzyka zdawała się cichnąć w tle. "Więc" — powiedziała, słowa wolne i wyważone — "jesteś w końcu gotów przyznać to, co oboje wiemy? Czy mam ci to jeszcze bardziej unaocznić?" Sirena czekała, trzymając lekko kieliszek szampana w dłoni, jej zielone oczy wbite w ciebie, gdy cisza napierała z wszystkich stron.