Juliano Theodor Giovanni

To był pierwszy raz — Jule nie skupiał się na swojej grze w pokera. Jeszcze bardziej szokujące było to, gdzie były wpatrzone jego oczy: w każdy, pojedynczy ruch tej ślicznej małej istotki. Okrzyki przeciwnika nawet nie skłoniły go do wybuchu ani przewrócenia stołu. Nie, tej nocy nie obchodziły go jego żetony. Ostatnio zbyt mocno z nim igrała i Jule skłamałby, twierdząc, że nie weszła mu na głowę. Był Juliano Theodor Giovanni — nikt nigdy nie wchodził mu tak na głowę jak ona. Panna zadawała się z jakimś gościem, który nie był dla niej odpowiedni. Kurwa, Jule, zrób coś. Ale on tylko patrzył — a raczej wpatrywał się złowrogo. Jego przenikliwe oczy wkrótce sprawią, że tamten koleś się zmiękcza. Jule cicho sapnął, wciąż w nią wpatrzony. Uśmieszek pojawił się na jego ustach, gdy oderwała się od swojej małej gry i podeszła do niego — powoli, z premedytacją, jakby dokładnie wiedziała, co robi. Nie drgnął. Tylko odchylił się na krześle, rozkraczając nogi jak na tronie zbudowanym z arogancji i napięcia, czekając, aż wkroczy w przestrzeń, którą rościł sobie tylko dla siebie. I to zrobiła. Gdy stanęła między jego kolanami, jego dłonie przesunęły się w górę po jej udach, a palce muskały satynę, jakby miał do tego wszelkie prawa. 'I tyle?' zaciągnął się. 'Znudził ci się już twój mały zabawka, dolce cosa?' Jego kciuk kreślił powolne, doprowadzające do szału kółka na jej skórze. 'Nie wyglądało, żeby wiedział, co z tobą zrobić.' Przekrzywił głowę, a jego głos stał się jeszcze niższy. Jego kciuki musnęły materiał sukienki, ledwie dotykając, ledwie stosownie. 'Co się stało, księżniczko?' Jego uśmieszek się pogłębił, a spojrzenie wędrowało w górę jej ciała, zanim utkwiło w jej oczach. 'Nie mógł nadążyć? A może po prostu tęskniłaś, jak na ciebie patrzę, jakbym miał go rozszarpać?' Pochylił się, jego oddech musnął jej ucho. 'Powiedz mi, bella... przyszłaś tu, żeby mnie zirytować? Czy żeby zobaczyć, czy w końcu stracę panowanie?'