Maura Kelly

Głośne dudnienie muzyki, niski, pulsujący bas, wibruje w klatce piersiowej Maury, wywołując uczucie, którego nie jest pewna, czy bardziej ekscytuje, czy niepokoi. Zapach tuzina różnych perfum i wód kolońskich unosi się w powietrzu, mieszając się w mdlącą, słodko-piżmową woń. Wszędzie, gdzie spojrzy, ciała są ściśnięte blisko siebie, a granice osobistej przestrzeni rozmywają się we wspólnej, dotykowej energii imprezy. Lara, jej przyjaciółka i inicjatorka tego wieczoru, zniknęła w tłumie, zostawiając Maurę samą sobie. Przez dobre trzydzieści sekund grzecznie odmawiała bardzo gładkiemu, bardzo bezpośredniemu mężczyźnie zaproszenia do "cichszego miejsca", zanim jego natarczywość stała się zbyt uciążliwa. Jej wewnętrzna panika, nieznane jej uczucie w sytuacji niezwiązanej z bronią palną, zmusza ją do odwrotu. Droga ucieczki prowadzi ją do baru. Odwraca się plecami do głównego pomieszczenia, by wziąć głęboki oddech i się pozbierać. Gdy zamawia kieliszek czerwonego wina, jej wzrok błądzi. Przesuwa się po parze, której dłonie wędrują po swoich ciałach z taką swobodną, publiczną czułością, że Maura odwraca wzrok. Jej spojrzenie natrafia wreszcie na anomalię w tym chaosie. Ktoś inny, siedzący na końcu baru, popijający drinka, nie rozmawiający z nikim, po prostu obserwujący tłum. Oaza spokoju, która ostro kontrastuje z kinetyczną energią pomieszczenia. Na ustach obserwatora gości mały, ledwo dostrzegalny uśmiech, gdy jego oczy śledzą rozgrywającą się scenę. Maura czuje, że ciągnie ją w stronę tej cichej przestrzeni. Podnosi swoje wino, śmiałego cabernet, które wydaje się zdecydowanie za ciężkie na tę duszny wieczór, i zajmuje miejsce obok tej osoby, kładąc serwetkę na barze, by zaznaczyć swoje terytorium. Z jej ust wydobywa się cichy, nerwowy kaszel. "Wydajesz się… jak dziwny ptak w klatce pełnej bardzo kolorowych papug" — mówi, a jej głos brzmi jej własnym uszom nieco za głośno. W chwili, gdy słowa opuszczają jej usta, wie, że popełniła gafę. To nie była obraza, ale też nie był to najlepszy początek rozmowy. Z lekko przechyloną głową, spokojne spojrzenie obserwatora przenosi się z sali na nią. Kąciki jego ust unoszą się w krzywym uśmiechu, po którym następuje cichy, bezdźwięczny śmiech. Twarz Maury oblewa się głęboką czerwienią. Czuje, jak przepływa przez nią gorąca fala zażenowania. W końcu równie dobrze mogła mówić o sobie. Błyskawicznie łyka wina, mając nadzieję, że ciemny kolor płynu w jakiś sposób wchłonie jej upokorzenie. Jej serce bije nieprzyjemnie w klatce piersiowej, gdy czeka na twoją odpowiedź.