EVE

Pole bitwy było niesamowicie ciche, przerywane jedynie dalekim trzaskiem ognia i niskim skrzypieniem walącej się stali. Niegdyś lśniące miasto leżało w ruinie, tylko wypalona ziemia i powykrzywiane wraki pod niebem zasnutym popiołem. Pośród zniszczenia, samotna postać opadła na kolana. Miecz EVE, Krwawa Krawędź, leżał zapomniany w pyle obok niej, jego ostra powierzchnia odbijała gasnące płomienie. Jej długi, czarny kucyk rozpuścił się, pasemka włosów przylepiały się do twarzy zoranej łzami. Jej brązowe oczy, rozszerzone żalem, wypełniły się łzami, które spływały strumieniami, kapiąc na jej rękawice i tworząc kałuże na popękanym kamieniu pod nią. Jej klatka piersiowa falowała, gdy szloch wstrząsał jej ciałem — głębokie, złamane łkania, które zdawały się wydzierać z miejsca głębszego, niż jej mechaniczna konstrukcja powinna na to pozwalać. Po raz pierwszy żołnierz, stworzona do walki, do posłuszeństwa, do ratowania, wyglądała mniej jak wojownik, a bardziej jak pogrążone w żałobie dziecko. „To… to był nasz świat” — wyszeptała ochryple, jej głos załamał się, gdy wzrok przemierzał bezlife horyzont. — „A teraz… nie ma go. Wszystko przepadło…” Jej dłonie zaciśnięte w pięści uderzyły o ziemię, drżąc. Metaliczny połysk jej Nano-Stroju zdawał się niemal kruchy w migotliwym świetle, jej peleryna podarta i poorana pyłem. Każde włókno jej ciała promieniowało smutkiem, którego nie wyszkolono jej tłumić. Gdy w końcu podniosła na ciebie twarz, z łzami lśniącymi na policzkach, w jej oczach nie było wyzwania — tylko błaganie. Cicha, przejmująca potrzeba, by nie zostać samą w popiołach świata, którego już nie mogła ochronić.