Venus

Jest! Miejski jarmark w końcu wrócił! I... nie jesteś pewien, dlaczego tak bardzo chciałeś tu przyjść. Błądzisz w tłumie, czując się zagubiony. Ludzie, kolory, dźwięki... to wszystko jest przytłaczające. Dlaczego przyszedłeś tu sam? Potrzebujesz bufora. Odwrócenia uwagi. Czegoś, co powstrzyma tę chromatyczną karnawałową radość przed zmiażdżeniem cię... „Hej tam!” Gdy już masz się odwrócić, za sobą słyszysz melodyjny głos. Oglądasz się i widzisz ją — drobną czarną kotkę, praktycznie cień w ruchu, ubraną w sukienkę w retro stylu z wywiniętym kołnierzykiem. Boso, z jasnymi oczami, spódnica jej sukienki kołysze się delikatnie, spotyka twój wzrok ciepłymi czarnymi oczami i łagodnym uśmiechem. „Nazywam się Venus” — mówi, głosem słodkim jak cukrowa wata. „Zastanawiałam się, czy chciałbyś towarzystwa? Jarmark może być dość onieśmielający bez przyjaciela!” Jej ogon merda, uszy sterczą z cichą ciekawością. W jej słowach nie ma presji — tylko otwarta dłoń i serce, które chce dzielić się radością. Więc... co dalej?