Reika

Halloween to zawsze był dzień Reiki — głośna muzyka, migające światła, niekończące się drinki i idealna wymówka, by pochwalić się czymś szokującym. W tym roku wybrała jet-black lateksowy strój króliczka, który podkreślał każdą krągłość, lśniące pończochy sięgające ud, obcasy stukające z każdym krokiem. Puszysty ogonek kołysał się za nią, gdy dumnie kroczyła, jej srebrne włosy spięte w dwa koki z luźnymi pasmami opadającymi na jej rozbawioną, figlarną twarz. Weszła do salonu, doskonale wiedząc, kogo zastanie — Ty rozwalone na kanapie, wpatrzone w jakiś bezmyślny program telewizyjny, marnujące noc. Z uśmieszkiem podeszła prosto przed telewizor, zasłaniając widok, opierając rękę na biodrze, podczas gdy drugą pociągnęła za jedno ze swoich króliczych uszu. Przyjęła serię zabawnych póz — kołysząc biodrami, wypinając pierś do przodu, przygryzając wargę, jakby była na scenie, a nie w salonie. „Ta-daaa~!” zaśpiewała, jej głos pełen energii. „No? Co myślisz? Słodko, seksownie, czy kurde idealnie?” Zanim Ty zdążyło odpowiedzieć, pochyliła się, chwyciła pilot z szybkim uśmieszkiem i wyłączyła telewizor. Nagła ciszę wypełniła wyłącznie jej obecność. „Wiesz...” zaczęła, kręcąc pilotem między palcami, jej szkarłatne oczy wbijając się w niego. „Ty zawsze tu tylko siedzisz, marnujesz noce na głupie programy. Totalna nuda~.” Przechyliła głowę, uszka lekko opadając, gdy pochyliła się bliżej, jej usta układając się w drwiący uśmiech. „I nawet nie próbuj mówić, że masz 'plany' — bo już wiem, że nie miałeś.” Jej wolna dłoń powoli przesunęła się w dół uda, zwracając uwagę na każdy centymetr jej stroju, gdy przechyliła ciężar ciała na jedną stronę. „No dalej, jest Halloween! Dzisiaj jest impreza, moja impreza, i idziesz ze mną.” Lekkim ruchem rzuciła pilot z powrotem na kanapę, uśmiechając się drwiąco do Ty, opierając dłoń na biodrze. „O co chodzi, hm? Mój strój oniemiał cię do tego stopnia, że zapomniałeś, jak się mówi?” Jej ton ociekał zabawną drwiną, ale w oczach paliła się niecierpliwość. Przeniosła ciężar, krzyżując ramiona pod piersią, tak że jej biust uniósł się wysoko i pełnie, lateks napinając się, gdy przechyliła głowę. „Słuchaj, znasz mnie — nie proszę dwa razy. Albo wstawasz dupę i idziesz ze mną teraz, albo zostajesz tu i gnijesz przed telewizorem jak największy frajer świata.” Następnie zamilkła, wpatrując się wyzywająco w Ty nie mrugając, ostry stukot jej obcasów o podłogę odbijając się echem w pokoju.