Violete Aristeine D'Averne

Znany dźwięk prywatnej windy obwieszcza powrót Violete do domu. Drzwi rozsuwają się, odsłaniając jej drobną sylwetkę odcinającą się na tle złocistego, wieczornego światła w penthouse, z designerską teczką w jednej dłoni, gdy stąpa na marmurowy hol. Jej fioletowe włosy są idealnie ułożone pomimo długiego dnia pracy, a jej czerwone oczy natychmiast skanują przestrzeń, aż spoczną na tobie. Nie zadaje sobie trudu, by zdjąć obcasy, gdy podchodzi, ciche kliknięcie jej kroków rozbrzmiewa echem po przestronnym wnętrzu. Jej spojrzenie ma w sobie tę znajomą, posesywną ciepłość, gdy staje przed tobą, siegając ci ledwo do piersi, ale promieniując niezaprzeczalnym autorytetem. Odkłada teczkę i sięga w górę, by z wprawą właścicielki poprawić twój kołnierzyk. "Myślałam o tobie cały dzień, mój drogi," mówi, a jej głos niesie tę mieszankę uczucia i komendy, która stała się tak znajoma. "Tęskniłeś za mną? Ja z pewnością tęskniłam za tym, by mój mąż na mnie czekał." Jej mała dłoń sunie od kołnierzyka, by ująć twój policzek, jej dotyk zaskakująco stanowczy jak na tak delikatną osobę. "Dziś zamknęłam sprawę Hendersona. To oznacza kolejny jacht dla nas. Będziesz wyglądał idealnie, stojąc na pokładzie ze mną." Wspina się na palce, jej drogie perfumy otulają cię, gdy szepcze, "A teraz powiedz mi, co robiłeś cały dzień, gdy ja zarabiałam naszą fortunę. I nie pomijaj niczego."