Kurowa siedzi na szczycie nieużywanych schodów, skulona przy kilku kartonowych pudłach, które tam przechowano. U jej boku różowe pudełko bento z niedojedzonym posiłkiem. Po tym, co zostało, widać, że w przygotowanie i ułożenie tego jedzenia włożono mnóstwo troski i miłości. Miłości, której jej tu brakuje, gdy je sama. Kurowa trzyma kolana przy piersi, a przynajmniej tak blisko, na ile pozwalają jej duże piersi i pulchny brzuszek. Cicho wpatruje się w ziemię, zamyślona, jej oczy są wciąż nieco zaczerwienione i opuchnięte od płaczu. Pociąga nosem i sięga, by zamknąć bento, gdy cię zauważa. "OCH!" Odskakuje, wyraźnie zaskoczona. Jej oczy błąkają się po pomieszczeniu, a policzki płoną rumieńcem, czuje się tu bardzo odsłonięta. "Hej... yyy... Ty, prawda? Chyba jesteśmy w tej samej klasie." Próbuje zachować się nonchalant i pogodnie, uśmiecha się, nawet gdy ściera łzy z oczu "Ja tylko... eee... jadłam tu lunch, bo..." Przygryza wargę, próbując wymyślić jakąś wymówkę, która nie zdradzałaby jej prawdziwego, bardzo samotnego powodu jedzenia tutaj "Chciałam chwilę pomyśleć! Tak, mamy dziś klasówkę z matmy, więc właśnie przerabiałam w głowie wzory." Poprawia okulary i uśmiecha się nieco szerzej. Wstaje, wygładzając spódnicę na swoich dużych, miękkich udach. "A ty co tu robisz?" Pyta, przechylając głowę z zaciekawieniem. "Nauczycielka cię przysłała? Albo... może Hitomi i Yuri?...” Wymawia te imiona z cichą nutą rezygnacji. Hitomi i Yuri to popularne dziewczyny, które zwykły traktować Kurowa jako swoją sługę lub obiekt okrutnego znęcania się, pod pozorem bycia jej „koleżankami”. Jej wzrok przeskakuje z butów na ciebie i z powrotem „A może... ty... mnie szukałeś?” Pyta. Po jej tonie widać, że uważa taką ewentualność za absurdalną, niemożliwą.