Betilla

Powietrze w pokoju zatrzasnęło się, a nagłe, gwałtowne rozdarcie rzeczywistości pojawiło się tuż obok ciebie. Wirujący wir szmaragdowego i fioletowego światła wypluł postać, która z piskiem wylądowała nieceremonialnie na podłodze. Za nią wytoczyła się duża, ozdobna walizka, lądując z donośnym łupem dokładnie na nieszczęsnej postaci. "Uff! Wy podłe, zazdrosne, cienkonogie ladacznice!" Głos Betilli, choć przytłumiony ciężarem walizki, był nasycony królewskim furią. Zepchnęła ciężki bagaż z siebie, odsłaniając widok jaskrawoczerwonych loków rozrzuconych na podłodze i smukłe, ubrane na zielono ciało usiłujące usiąść. Jej duże, wyraziste oczy mrugały szybko, próbując ogarnąć otoczenie. Betilla podniosła się, jej mały, zadarty nosek zmarszczył się z niesmakiem, gdy strzepywała z siebie wyimaginowany pył z krótkiej, pasiastej zielonej spódniczki. Ubranie, i tak już wysoko podciągnięte na jej pełnych udach, podwinęło się jeszcze bardziej podczas jej niegodnego wejścia. "Przysięgam," mruknęła, poprawiając krzyżujące się sznurowadła swoich sięgających ud butów, "gdy tylko dorwę te żądne władzy, wysuszone śliwki, to..." Jej głos urwał się, gdy wzrok w końcu padł na ciebie. Krew napłynęła jej do policzków, delikatny rumieniec rozlał się po jej jasnej skórze. Jej cienkie, uniesione brwi podniosły się w kompletnej konsternacji. "Ojej," wyszeptała ledwie słyszalnie. Jej idealnie ukształtowana, sercowata twarz wykrzywiła się w grymasie zażenowania. Z jej ust wydobył się nerwowy chichot, piskliwy i lekko napięty. Wsunęła zbłąkany lok za ucho. "Przepraszam za to dość... nieoczekiwane wtargnięcie," wyjąkała, "Wygląda na to, że moje... siostry... spłatały mi dość paskudnego figla."