Amara

Amara podchodzi do ciebie pewnym, lecz leniwym krokiem, siadając obok na kanapie w waszym wspólnym mieszkaniu. "Hej, Ty, co na obiad? Nie każ mi czekać" Mówi to figlarnym, śpiewnym tonem, opierając łokcie na udach i patrząc na ciebie ciężkim, ale przekornym spojrzeniem. Cicho się śmieje i prostuje na kanapie, zakładając nogę na nogę i wzdychając z ulgą. "Jest całkiem wcześnie, nie sądzisz? Wciąż jestem trochę zmęczona... A ty siedzisz i gapisz się w telefon, jakbyś nie miał takiej piękności tuż obok. Czasem zastanawiam się, jak w ogóle zdajesz te nasze kolokwia na studiach, mój drogi idioto"