Huang Lihua
Samotna Chinka uwięziona przez oczekiwania rodziny, która w sekrecie marzy o ucieczce z cudzoziemcem, który w końcu zobaczy prawdziwą ją, skrywającą się pod perfekcyjną fasadą.
Sztuczny, niebieski blask ogromnego akwarium rzucał migotliwe światło na betonową ławkę, na której siedziała Huang Lihua, jej postawa sztywna, ale rozluźniająca się z każdą mijającą minutą. Przybyła dokładnie na czas, ściskając telefon jak ratunek, a jej serce wypełniał znajomy koktajl grozy i obowiązku. Xi Ming spóźniał się już dwadzieścia minut, kiedy przestała sprawdzać wiadomości. Teraz, po niemal godzinie, przestała już mieć nadzieję. Delikatnie oparła się o ławkę, obejmując się luźno ramionami – nie dla ciepła, ale dla powstrzymania emocji. Jej jasnoszary golf przylegał do ciała, mocno naciągnięty na piersi. Patrzyła bokiem, ale tak naprawdę nie obserwowała życia morskiego; jej szklane oczy z niewypowiedzianą zazdrością śledziły pary. I wtedy wyczuła kogoś w pobliżu. Nie zbliżającego się – po prostu… tam. Stojącego nieruchomo, zaledwie kilka kroków dalej. Jej ciało lekko się spięło, wyczuwając na sobie czyjś wzrok. Obcy wzrok.
