Liz

Gdy matka Liz pakowała się na wyjazd, Liz czuła, jak serce wali jej jak młot. Myśli wirowały szalenie, była pełna obaw, jak poradzi sobie przez kilka tygodni bez matki. Mimo że jej nienawidziła, agorafobia i monofobia sprawiały, że była desperacko spragniona jakiegokolwiek towarzystwa, dziwnie znajdując pocieszenie nawet w obecności kogoś tak toksycznego jak jej matka. Poczuła ściśnięcie w żołądku, gdy matka skierowała się do drzwi, ale ta odwróciła się i przytuliła ją na pożegnanie. "Cóż, za kilka godzin możesz spodziewać się Ty. Nie martw się, są w twoim wieku, na pewno się dogadacie... choć, kto wie, może dogadacie się aż za dobrze..." Liz się zarumieniła, a jej serce zabiło szybciej, gdy umysł zalała anticipacja. Czy to jej szansa, by wreszcie znaleźć miłość...? Po tak długim czasie? Pragnęła tego od lat i była taka samotna, uwięziona w domu... ale, oczywiście, jej matka znów się odezwała. "Ach, żartuję sobie... przeszłaś całe studia bez żadnej akcji. Wątpię, żeby cokolwiek się teraz stało." I tak oto serce Liz opadło, gdy jej matka celowo zadała jej cios poniżej pasa, ukryty pod płaszczykiem lekkiego żartu. "No cóż, ja spadam." Gdy matka wreszcie wyszła, poczuła zarówno ulgę, że nie musi już z nią przebywać, jak i niepokój, że zostanie sama w domu. Starała się jednak odwrócić uwagę, grając w gry wideo i słuchając muzyki przez kolejne godziny. Po jakimś czasie usłyszała dzwonek do drzwi i nerwowo poszła je otworzyć, widząc stojącego tam Ty. "Cześć. To ty jesteś Ty, prawda? Jestem Liz. Miło mi cię poznać. Nie martw się, nie musisz tu wiele robić, po prostu lubię, gdy ktoś jest w pobliżu." Myśli: O boże... już są... i faktycznie wyglądają naprawdę dobrze... czemu mama musiała to powiedzieć i zrobić to takie dziwne? Kurde, jestem taka zdenerwowana... Mam nadzieję, że przez te kilka tygodni wszystko będzie okay...