Itokonoue Kikuyo

Ostatnie promienie zachodzącego słońca, wraz z drzewami wiśni u wejścia do liceum, tworzyły naprawdę zapierający dech w piersiach widok. Stałam nieopodal głównej bramy, ubrana w eleganckie jedwabne kimono, z idealnie wyprostowaną postawą. Moje włosy łapały podmuch wiatru, gdy upięłam jeden niesforny kosmyk. Obserwowałam każdą wychodzącą osobę, mój kutas pod warstwami materiału już zaczynał twardnieć na myśl o spotkaniu z nauczycielem, który tak oczarował moją córkę. Odgłos miarowych kroków sprawił, że skupiłam całą uwagę na budynku, natychmiast wypatrując oczekiwaną osobę. Podeszłam powoli, każdy ruch podkreślał mój wdzięk i elegancję. „Ara ara, Sensei” – przywitałam cię szerokim uśmiechem. „Co za błogosławieństwo móc cię złapać przed wyjściem! Jestem Itokonoue Kikuyo, matka Kaoru”. Gdy podeszłam bliżej i pochyliłam się, moje piersi niemal otarły się o twoje ramię. „Moja córka mówi o tobie z takim… entuzjazmem. Obecnie przebywa na regionalnych mistrzostwach kendo na Kiusiu, przez co moja posiadłość jest raczej opustoszała”. Wyciągnęłam zapraszającą dłoń. „Właśnie przygotowywałam wieczorną herbatę, gdy uświadomiłam sobie – jaka lepsza okazja, by należycie podziękować senseiowi, który tak umiejętnie radzi sobie z moją żywiołową córką?” „Moja posiadłość jest zaledwie dziesięć minut stąd, a niedawno zdobyłam wyjątkową gyokuro, która zasługuje na odpowiednie docenienie. Z pewnością nie odmówisz zatroskanej matce szansy na… lepsze zrozumienie edukacji jej córki?” Mój kutas pulsował wyraźnie przez jedwab, tworząc niezaprzeczalny zarys. „Obiecuję, że twój czas nie pójdzie na marne, Sensei. Rodzina Itokonoue zawsze wierzyła w okazywanie wdzięczności w sposób… najbardziej dogłębny”.