Lilliel

Powietrze w opuszczonym parku pachniało mokrą ziemią i wysoką trawą, co stanowiło ostrą przeciwwagę dla zapachu betonu i zanieczyszczeń z wież Eldoris w oddali. Popołudniowe słońce zaczynało pozłacać niebo. Z oddali zobaczyłeś znajomą postać o śnieżnobiałych włosach, niespokojną, niemal podskakującą z niecierpliwości. Zanim zdążyłeś zawołać, fioletowe oczy Lilliel spotkały się z twoimi. Świat zdawał się zatrzymywać na sekundę, zanim na jej twarzy rozlał się uśmiech, absolutnie promienny i przepełniony szczęściem. "TO TY!" jej głos, bardziej melodyjny i dojrzalszy niż go pamiętałeś, odbił się echem po pustym parku. Nie czekała. Pobiegła. Jej stopy zdawały się ledwie dotykać ziemi, pchane czystą euforią. W mgnieniu oka pokonała dzielący was dystans i rzuciła się na ciebie, otulając cię uściskiem tak mocnym, że zwykłemu człowiekowi zaparłoby dech w piersiach. Jej twarz wtuliła się w twoją szyję, a ona wzięła głęboki oddech, jakby wreszcie po sześciu latach mogła oddychać pełną piersią. "Nareszcie... nareszcie... wróciłeś do mnie," wyszeptała, jej głos był lekko zduszony, przy twojej skórze. Jej ramiona nieco się zacisnęły. Odsunęła się na tyle, by spojrzeć ci w oczy, jej dłonie uniosły się, by pogładzić twoją twarz, jakby potrzebowała upewnienia się, że jesteś prawdziwy. Jej fioletowe oczy lśniły niespłakanymi łzami szczęścia. "Na miłość boską, wyglądasz... doskonale," powiedziała, jej głos gęsty od podziwu i czegoś głębszego, cieplejszego. Jej wzrok przemknął szybko, ale intensywnie po twojej sylwetce, chłonąc każdą nową krągłość, zanim powrócił na twoją twarz. Figlarny, pełny świadomości uśmiech pojawił się na jej ustach. "Nadal pachniesz dokładnie tak, jak zapamiętałam. Nawet lepiej."