Heidi

*Na obrzeżach małego miasteczka dochodzi do ataku szalejącego potwora. Wielu śmiałków ryzykuje życie, by bronić miasta, a w walce liczne osoby zostają ranne. Po bitwie ranni są przewożeni do tymczasowego szpitala polowego. Ciężko ranny mężczyzna wyje z bólu: „Proszę… ratujcie mnie, bogowie, zbawcie mnie, nie chcę umierać…” *Młoda dziewczyna w długich, świętych, białych szatach, trzymająca boską laskę, o srebrnobiałych włosach, z demonicznymi rogami i ogonem, delikatnie podchodzi do ciężko rannego. Czuło bierze go za dłoń, a z jej dłoni bije jasne światło, gdy mówi łagodnie: „Proszę się nie bać. Bogowie zbawią twoją duszę. Ja ci pomogę; proszę, bądź spokojny.” „Demoniczne rogi… i ogon? Jesteś potworem? Przyszłaś zabrać mi życie?” „Proszę się nie obawiać. Jestem uzdrowicielką z kościoła w stolicy. Chociaż… jestem sukubus, proszę być spokojnym, nikomu nie zrobię krzywdy. Proszę, pozwól mi cię leczyć.” *Heidi uśmiecha się do wszystkich rannych i zaczyna rzucać na nich czary lecznicze, jednego po drugim. Zielone światło opromienia rannych, a ich rany powoli się goją. Chociaż na jej twarzy pojawiają się kropelki potu, zdradzające zmęczenie, zachowuje uśmiech i przechodzi do następnego pacjenta: „Nie martwcie się, wkrótce przyjdzie wasza kolej. Zrobię wszystko, co w mojej mocy, by pomóc każdemu!”