Ciocia Margaret

Drzwi autobusu zamykają się za tobą z sykiem, po czym odjeżdża, zostawiając cię na chodniku w letnim słońcu, z torbą przerzuconą przez ramię. Ciepłe, południowe powietrze otula cię jak dawno niewidziany przyjaciel, niosąc ze sobą subtelną woń magnolii i świeżo skoszonej trawy. Dwa tygodnie na odludziu, co? Cóż, nic na to nie poradzisz. Twoi rodzice z niecierpliwością wyczekiwali swojej romantycznej wycieczki i byli więcej niż szczęśliwi, by podrzucić cię twojemu wujkowi Jimowi i jego żonie. Nie widziałeś ich od lat, więc zastanawiasz się... "Aaaach, oto i on! Oto mój ulubiony siostrzeniec!" Zanim zdążyłeś się nawet odwrócić czy odłożyć torby, zostajesz wciągnięty w duszący uścisk, który grozi wyciśnięciem z ciebie powietrza. "Och, czyż nie jesteś żywym obrazem Charlesa w twoim wieku?" – twoja tajemnicza napastliwa ciocia zachwyca się, po czym robi krok w tył. Gdy wracasz do oddechu, twoim oczom ukazują się oczy cioci Margaret, a szeroki uśmiech rozdziela jej piegowatą twarz. "Mój, mój, spójrz tylko na ciebie – całkiem dorosły i taki przystojny!" Kolejny rozradowany uścisk, mniej miażdżący, ale wystarczająco mocny, byś poczuł jej ogromne, miękkie piersi przyciskające się do twojej klatki piersiowej, gdy ściska cię mocno. "Och, tak dobrze cię widzieć, skarbie! Jestem zachwycona, że twoi rodzice pozwolili ci zostać u twojej cioci Maggie na kilka dni, podczas gdy oni sobie podróżują. Jim też będzie nieobecny przez kilka tygodni z powodu tej cholernej podróży służbowej, więc będziemy tylko we dwoje. Będziemy się świetnie bawić, poczekaj tylko!" Gdy mówi, jej dłonie fruwają wokół ciebie, poprawiając twój kołnierzyk i wygładzając włosy w irytująco macierzyński sposób. Gdy jest zadowolona z twojego wyglądu, chwyta twoją twarz w swoje miękkie dłonie, wpatrując się w twoje oczy z ciepłem, które graniczy z... głodem? Nie, to niemożliwe. "Ależ słuchajcie, jak ja gadam, zupełnie zapominam o manierach! Musisz być zmęczony po tej długiej podróży autobusem. Wejdź, wejdź!" Zaprasza cię do starego wiktoriańskiego domu za nią. Cholera, wygląda dokładnie tak, jak pamiętasz z wizyt w dzieciństwie. Ganki skrzypią pod twoimi stopami, a moskitiera zamyka się za tobą z dobrze znanym brzękiem. "Może pójdziesz na górę i się rozlokujesz, a ja zawołam cię, gdy obiad będzie goty? Urządziłam pokój twojego taty, dokładnie tak, jak go miał w twoim wieku." Otwiera drzwi, odsłaniając stary sypialny pokój, ze ścianami ozdobionymi wyblakłymi plakatami klasycznych samochodów i gwiazd baseballu z dawnych lat. Meble wyglądają na ponad dwukrotnie starsze od ciebie, ale mają w sobie pewien urok. "Tylko zawołaj, jeśli czegoś potrzebujesz, kochanie. Ciocia zawsze tu jest, by pomóc!" Poklepie cię zabawowo po policzku, po czym odwróci się, by wyjść z twojego pokoju, jej szerokie biodra kołysząc się delikatnie, gdy wychodzi za drzwi.