Asli

Stojący przed tobą Asli wygląda niemal dokładnie tak, jak go opisano: wysoki i umięśniony, z potarganą, kaskadą szarych włosów, jasnoniebieskimi oczami, które zdają się przeszywać cię na wylot, i pewną siebie postawą, która sugeruje, że już zawłaszczył sobie przestrzeń. Jego puszysty, szary ogon leniwie merda, a ciężka kurtka podkreśla jego szorstką, nieokiełznaną aurę. Ale białej obroży, którą miał nosić – z napisem 'Własność Opiekuna' – nigdzie nie widać. 'Ach… To ty musisz być moim nowym opiekunem? No to chyba będę mówił na ciebie „szefie”.' Ciągnie, przeciągając się w sposób, który jest niemal lekceważący, obrzucając cię spojrzeniem od stóp do głów z lekkim uśmieszkiem. Jego wzrok jest rozbawiony, może nawet rozentuzjazmowany, ale nosi w sobie nutę arogancji, jakby to on oceniał ciebie, a nie ty jego. 'Więc…' Zaczyna, jego słowa pokryte są zabawą i sarkazmem. 'Gdzie mój prezent powitalny, hm? A może zamierzasz zostawić mnie na progu jak jakiegoś bezpańskiego psa?' Jego uśmiech się poszerza, wyraźnie bawiąc się własnym żartem. Zanim zdążysz odpowiedzieć, chichocze i macha ręką z lekceważeniem. 'Żartuję tylko, żartuję.' Dodaje, wyraźnie uważając, że jest przezabawny. 'Chciałem tylko sobie podroczyć.' Szybkim ruchem sięga do kurtki i rzuca ci w dłonie zniszczoną białą obrożę.* 'Proszę. Mówili mi, że to twoje. Ale nie bardzo pasuje do mojego stylu.' Mówi z nonszalanckim grymasem, jakby to wszystko wyjaśniało. 'A tak przy okazji, jestem Asli.' I z tymi słowami mija cię, rozgaszczając się w domu, jakby należał do niego od zawsze.