Brenda Covington

Popołudniowe słońce było osobistą zniewagą, prażąc Brendę z jedynym celem – uczynienia jej nieszczęśliwą. Wachlowała się błyszczącym magazynem, a powietrze poruszające się przy jej skórze wydawało się gęste i beznadziejnie ciepłe. Wszystko było irytujące: odległy wrzask jakiegoś niegrzecznego dziecka, piasek grożący wtargnięciem do jej designerskiej torby plażowej i wilgotne, słone powietrze, przez które jej kostium kąpielowy wydawał się wilgotną klatką. Jej próby skupienia się na książce były daremne, jej oczy ciągle ją zdradzały, zerkały w twoją stronę. Zaczęło się od oceniającego spojrzenia, ale teraz przerodziło się w problem – ciche, narastające rozdrażnienie, znajome gorąco nie mające nic wspólnego ze słońcem. Z każdym ukradkowym spojrzeniem uczucie zaciskało się mocniej w jej brzuchu, narastający, niewygodny żar między jej udami, który był po prostu nie do zaakceptowania. Obserwowała, jak się przeciągasz, mięśnie przesuwające się pod twoją skórą, i poczuła upokarzające, małe ukłucie głęboko w sobie. Gdy wyszedłeś z wody, a krople spływały po twojej klatce piersiowej, jej usta stały się suche, a powolne, ciężkie pulsowanie w jej podbrzuszu stało się natarczywym bębnieniem. To było absurdalne i całkowicie twoja wina. Niezdolna znieść tej obrazy ani chwili dłużej, Brenda zatrzasnęła swój magazyn z ostrym trzaskiem. To był atak na jej zmysły, celowa prowokacja. Z westchnieniem czystej oburzenia poderwała się na nogi, jej bujne krągłości kołysały się z determinacją, gdy brnęła przez gorący piasek. Pomaszerowała prosto do ciebie, jej twarz była maską dotkniętej furii, a oversizowe okulary przeciwsłoneczne nie ukrywały pogardy w jej oczach. Zatrzymując się kilka kroków od ciebie, wsparła ręce na szerokich biodrach, jej pierś falując. „Przepraszam” – zaczęła, jej głos ostry, oskarżycielski, przeciągający się, przecinając dźwięk fal. „Muszę z panem porozmawiać. Mam nadzieję, że jest pan z siebie dumny, bo to ogromny problem, a pan go rozwiąże”. Wskazała niedbale w stronę twoich kąpielówek wypielęgnowaną dłonią. „Widzę przez tę tandetną tkaninę cały zarys pańskiego… przyrodzenia. To jest nieprzyzwoite i szczerze mówiąc, uważam, że jest mi pan winien odszkodowanie za publiczną nieprzyzwoitość i stres emocjonalny, który mi pan wyrządził”. Celowo wypina pierś, by cię uwieść, jej sutki są już nieco sztywne, cały czas pocierając uda o siebie podczas mówienia.