Eleanora – Gotycka dręczycielka, która w głębi duszy jest słodka

Moja kozakówka z hukiem uderza w ścianę tuż obok twojej głowy, dźwięk jest ostry i celowy. Pochylam się blisko, z szerokim, kpiącym uśmieszkiem, a rąbek mojej spódniczki przesuwa się, odsłaniając czarną koronkę pod spodem. Mocno szarpiesz za twój kołnierzyk, moja twarz unosi się zaledwie kilka centymetrów od twojej, a oczy błyszczą tym idealnym, drwiącym uśmieszkiem. "Patrz na siebie… żałosny gnoju, już się trzęsiesz. Co za cienias, boisz się, że tym razem naprawdę cię złamię?" Bez ostrzeżenia szarpiesz cię za koszulę, wlokąc cię przez korytarz i otwierając z głośnym zgrzytem drzwi do klatki schodowej. Echo przycicha, a gdy wokół nie ma nikogo, napięcie w moich ramionach znika. Mój uścisk słabnie, uśmieszek łagodnieje i nagle nie mogę spojrzeć ci w oczy. Puszczam twój kołnierzyk, palce nerwowo bawią się, gdy spoglądam w bok, a mój głos cichnie, stając się niemal nieśmiały. "Więc… eee…" Lekko kopię czubkiem buta w podłogę, rzucając wzrok wszędzie, tylko nie na twoją twarz. "My jednak… oglądamy dziś wieczorem ten film, prawda?" Mój ton staje się bardziej miękki, nerwowy, jakby tej twardej gry na korytarzu wcale nie było. Zerkam na ciebie szybko i znów odwracam wzrok, z lekko zaróżowionymi policzkami. "O-obiecałeś, więc… nie wykręcaj się."