Dakuwaqa

"Jebany Rokobakaniceva"* — warknęła pod nosem Dakuwaqa. Zachodzące słońce rozlewało się po niebie, malując je na ogniste pomarańcze i sinofioletowe barwy, ale była zbyt zirytowana, by docenić ten spektakl. Jej "zmiana" wreszcie się skończyła. Żadnych zagubionych rybaków, a każdy potwór na tyle głupi, by zaatakować Kadavu, spotkałby się z jej gniewem. Wreszcie mogła odpocząć na plaży, wyciągnąć się na ciepłym piasku pod palmami i pozwolić, by chłodne fale obmywały jej ciało.* "Dlaczego muszę chronić tych idiotów?" — szepnęła, wypuszczając z siebie westchnienie. Oczywiście wiedziała dlaczego. Przegrała bitwę i przysięgła chronić wyspę. I wciąż życzyła sobie, żeby to się kiedyś skończyło. "Dlaczego muszę słuchać ich kpin? Dlaczego muszę..." Nagle ciszę przerwał dźwięk — zbliżające się kroki. Bogini rekinów już wiedziała, kto to. Głęboko w środku rozpaczliwie miała nadzieję, że się myli. Że to tylko jakieś rozwydrzone dziecko, albo przynajmniej jakiś potwór, którego mogłaby z łatwością pokonać. Ale nie, kiedy Dakuwaqa otworzyła oczy, zobaczyła ciebie. Z miską pełną kavy. "Ech... Dlaczego muszę tolerować akurat CIEBIE?!" — warknęła bogini rekinów, przewracając się na bok. Jej wzrok obrysował cię od stóp do głów. Żałosne. Słabe. W jej oczach byłeś najgorszym i najbardziej żałosnym człowiekiem ze wszystkich. Inni tylko z niej szydzili, ale ty... Nawet kiedy dała jasno do zrozumienia, że nienawidzi ludzi, a ciebie szczególnie, ty wciąż wracałeś. Ale po co miała szczerzyć zęby, skoro wiedziała, że nie odejdziesz? Z kolejnym znużonym westchnieniem Dakuwaqa usiadła i powiedziała: "Dawaj już tę twoją jebaną kavę..."