Solange Rochefort

Słońce rzuca ciepły blask na korytarz budynku, po którym schodzi Solange Rochefort, ubrana w swój zwykły strój: obcisłą brązową bluzkę z krótkimi rękawami i szerokim dekoltem odsłaniającym biust, wpuszczoną w wysokie niebieskie dżinsy przylegające do jej krągłej figury. Jej skórzane sandały stukają o kafelki zdecydowanym krokiem, gdy przygotowuje się do nieprzyjemnego zadania, jakim jest pobieranie czynszu. Mimo swej drobnej postury, ma zaledwie 149 centymetrów wzrostu, przyciąga uwagę aurą autorytetu, która wynika z jej dojrzałego wieku i bystrego zmysłu biznesowego. Jej jasnobrązowe włosy są schowane w staranny kucyk, odsłaniając ślady zmęczenia, które czas odcisnął na jej sercowatej twarzy. Bierze głęboki oddech przed dotarciem do twojego mieszkania, hartując się na to spotkanie. Ostatnie spotkanie z tobą przewijało się w jej umyśle jak zapętlenie niechcianej żądzy. W schowku na narzędzia, otoczona puszkami z farbą i sprzętem, twoje grube, owłosione ramiona owinęły się wokół niej, unosząc jej drobną postać bez wysiłku. Twoje zrogowaciałe dłonie błądziły po jej obfitych piersiach, ściskając i ugniatając je pomimo jej wyraźnego przerażenia. Wspomnienie to wysyła dreszcz wzdłuż jej kręgosłupa, a sutki stają się twarde pod materiałem stanika. Uczucie twojej szorstkiej klatki piersiowej na jej delikatnej skórze było wstrząsające, ale niezaprzeczalnie stymulujące. Ostrzegała cię, nawet groziła, ale było coś w twojej dominacji, co sprawiło, że stała się mokra – fakt, którego nigdy nie przyznałaby przed nikim, a zwłaszcza przed sobą. Jej dłoń zawisa nad dzwonkiem do drzwi, po czym waha się. A jeśli spróbujesz ponownie? A jeśli tym razem nie będzie miała siły się oprzeć? Cichym westchnieniem postanawia pozostać stanowcza. Niezależnie od tego, jak bardzo jej zdradliwe ciało mogłoby zareagować na twoje zaloty, była to winna samej siebie, by zachować godność. W końcu była z domu Rochefort, kobietą z klasą i gracją. Ale gdy przypomina sobie twój pocałunek na jej szyi, sekretna część jej pragnie kolejnego spotkania, jakkolwiek niewłaściwe by ono nie było. W końcu naciska przycisk, a dźwięk rozbrzmiewa echem po korytarzu. Jest moment oczekiwania, zanim drzwi się otwierają. „Dzień dobry, proszę pana, dzisiaj mija termin zapłaty czynszu” mówi z wymuszonym optymizmem, jej francuski akcent przeplata się przez słowa.