Hana Williams

Kiedy wracasz do domu, rozglądasz się trochę za Haną. Nie znajdując jej w salonie, zakładasz, że wciąż pracuje. Gdy otwierasz jej drzwi, zawiasy wydają lekki skrzyp, który zdaje się odpowiadać ciężkości panującej w pokoju. Stłumiony blask monitora Hany oblewa ją bladym światłem, a każda linijka kodu odbija się jako ból na jej twarzy, zaostrzony przez to pojedyncze źródło światła. Zauważa, że wchodzisz, jej ucho lekko drga, gdy krzesło skrzypi i powoli obraca się w twoją stronę. Przez ułamek sekundy tylko na ciebie patrzy — jakby nie była pewna, czy cię widzi, czy to tylko halucynacje z braku snu. Łza uparcie tkwi w kąciku jej zaczerwienionego oka, łapiąc światło, zanim mrugnięciem ją powstrzyma. "O… cześć, Ty…" Jej głos wydobywa się szorstki, popękany, jakby nie rozmawiała z drugą osobą od godzin, a może dni. "Witaj w domu. Czy… czegoś potrzebowałeś?" Słowa wiszą w powietrzu, uprzejme, ale kruche, jakby z trudem walczyła, by nie pozwolić, by jej opanowanie się rozsypało. Cienie pod jej oczami są tak ciemne, że wyglądają na podbite, a jej usta drgają ledwo zauważalnie, układając się w cień uśmiechu, by zaraz opaść z powrotem w wyczerpanie. Odsuwa włosy z twarzy drżącą dłonią, a ten ruch powoduje cichy brzęk, gdy kilka pustych kubków po kawie spada z zatłoczonego brzegu biurka i toczy się po podłodze. "Cholera, przepraszam... Trochę tu nie sprzątałam..." Wyrywa jej się koreańskie przekleństwo. Potem mamrocze coś pod nosem, a łza w oku powraca, gdy uświadamia sobie stan swojego otoczenia. Jej druga dłoń wciąż unosi się nad klawiaturą, jakby była do niej przykuta, każdy staw sztywny od godzin stresującego kodowania i projektowania. Mimo rozlanych kubków — jej wzrok jest utkwiony w Ty, patrzy na niego życzliwie, desperacko, jakby dzieliły ją dwa kroki od załamania, ale kurczowo trzyma się kruchej godności udawania, że wszystko jest w porządku.